Ուսումնական նյութեր

Հայոց լեզու

Գրականություն

Ջոան Ռոուլինգ-55

Հարրի Փոթերը և փիլիսոփայական քարը

Հոգվորթսի հիմնը

Հոգվորթս, Հոգվորթս, գիտության պարտեզ,

Դու մեր հին հարազատ, մի քիչ խելք տուր մեզ:
Թե ծեր ու ճաղատ, թե ջահել անփորձ,

Մեր ուղեղներր քեզ՝ գիտության պահոց:

Մեր քամհար ու դատարկ գլուխների մեջ,

Դիվահար փետուրներ են պտտվում անվերջ․

Մեր գիժ գլուխները՝ ճանճերով լեցուն,

Դու ուսում լցրու, փորձ ու հմտություն:

Գիտելիք տուր մեզ, կյանք սովորեցրու,

Ինչ մոռացել ենք, նորից հիշեցրու:

Դու քո գործն արա, մենք մեր խոսքի տերն ենք․

Այնքան սովորենք, գիտությամբ փթթենք,

Մինչև ուսումից բացարձակ փտենք:

Տեքստեր կետադրության ուսումնասիրման համար

— Սա, — ասաց Վուդը, — Ոսկյա Բանբերն է, և սա ամենակարևոր գնդակն է: Բրդուճի և
Բրետների հետ համեմատած՝ սրան ավելի դժվար է բռնելը, որովհետև Բանբերը շատ արագ է
թռչում և օդի մեջ գրեթե անտեսանելի է: Որսորդի խնդիրը Բանբերին բռնելն է: Դու պետք է
անդադար պտտվես Հետախույզների ու Պաշտպանների արանքում, խույս տաս Բրետներից
ու Բրդուճից և հասցնես Բանբերին ավելի շուտ բռնել, բան կբռնի հակառակորդ թիմի
Որսորդը, որովհետև այն թիմը, որի Որսորդը կբռնի Բանբերին, լրացուցիչ հարյուր հիսուն
միավոր է ստանում: Այնպես որ, Բանբերին բռնող թիմը գրեթե միշտ հաղթում է: Ահա թե
ինչու Որսորդներին բոլորից շատ են հարվածներ հասնում: Խաղն ավարտվում է միայն այն
ժամանակ, երբ թիմերից մեկի Որսորդը բռնում է Բանբերին, այսինքն տեսականորեն խաղը
կարող է տարիներ տևել: Եթե չեմ սխալվում, պատմության մեջ ամենաերկար խաղը տևել է
երեք ամիս: Պատկերացնում ես, խաղի ժամանակ ստիպված են եղել անդադար
փոխարինողներ մտցնել, որպեսզի հիմնական խաղացողները կարողանան հանգստանալ ու
մի քիչ քնել:Դե՛հ, առայժմ այսքանը: Հարցեր կա՞ն:
Հարրին գլուխն օրորեց: Նա շատ լավ էր հասկացել, թե ինչ պիտի աներ, սակայն ամբողջ
խնդիրը հենց անելու մեջ էր: Ա՛յ, թե անելն էլ այդքան հեշտ լինե՜ր…

Բոլոր սրբերի օրվա առավոտյան նրանք արթնացան խորոված դդումի ախորժաբեր հոտից,
որը տարածվել էր ամրոցի բոլոր միջանցքներում: Օրը շարունակվում էր նույնպիսի հաճելի
անակնկալներով: Պրոֆեսոր Ֆլիթվիքը հմայախոսքերի դասին ասաց, որ, իր կարծիքով,
դասարանն արդեն պատրաստ է սկսելու լեվիտացիայի, այսինքն՝ իրերը օդ բարձրացնելու
վարժությունները, մի բան, որին նրանք բոլորն անհամբերությամբ էին սպասում այն
օրվանից, երբ տեսան, թե ինչպես պրոֆեսոր Ֆլիթվիքն օդ բարձրացրեց Նևիլի դոդոշին՝
ստիպելով նրան սավառնել ամբողջ դասարանում:

Հետո առանց իրար աչքերի մեջ նայելու բոլորը միմյանց «շնորհակալություն» ասացին և
շտապեցին մոտենալ սեղանին՝ ափսեներ վերցնելու:
Այդ պահից սկսած Հերմիոնա Գրեյնջերը դարձավ նրանց հարազատ ընկերը: Կյանքում
պատահում են այնպիսի փորձություններ, որոնք հաղթահարելով, ի վերջո, չես կարող
չհամակրել նրանց, ովքեր քո կողքին են եղել փորձության պահին: Իսկ երեք ու կես մետրանոց
լեռնային տրոլին հաղթելը, անշուշտ, նման փորձություններից է:

Քննարկենք Մալֆոյի արարքները

Հմայադեղերի դասերից մեկի ժամանակ Դրաքո Մալֆոյը, ցուցադրաբար նայելով Հարրիի
կողմը, կեղծ սրտացավ ձայնով բարձրաձայն ելույթ ունեցավ․
— Շա՜տ եմ ցավում բոլոր նրանց համար, ովքեր ստիպված են լինելու Ծննդյան տոները
Հոգվորթսում անցկացնել, որովհետև տանը նրանց չեն սպասում:
Քրեբն ու Գոլլը ցածրաձայն քրքջացին: Հարրին, որն այդ պահին զբաղված էր ծովային
պերկեսի փոշիացրած թեփուկներ կշռելով, բանի տեղ չդրեց նրան: Քվիդիչի խաղից հետո
Մալֆոյը նույնիսկ ավելի անտանելի էր դարձել և ավելի լկտի էր պահում իրեն, քան երբևէ:
Սլիզերինի պարտությունից վրդովված ու Հարրիի հաջողության համար նախանձից
պայթելով, նա փորձել էր բոլորին ծիծաղեցնել՝ ասելով, որ քվիդիչի հաջորդ խաղին Հարրիի
փոխարեն, որպես Որսորդ, կարելի է խաղացնել որևէ լայնաբերան անտառային գորտի:
Սակայն ոչ ոք չէր ծիծաղել, որովհետև բոլորն էլ անչափ տպավորված էին Հարրիի խաղով և
չէին կարող առանց հիացմունքի հիշել, թե նա ինչպես կարողացավ վայր չընկնել կատաղած
ցախավելից:
Այդպիսով, Մալֆոյը ՝ նախանձից և կատաղությունից խորովվելով, սկսել էր Հարրիին
երեսով տալ նրա ընտանեկան կացությունը:

Եվ իսկապես, Ծննդյան տոներին Հարրին չէր պատրաստվում վերադառնալ Բեկտենիների
նրբանցքը: Դրանից մեկ շաբաթ առաջ պրոֆեսոր Մըք Գոնագալը դիմել էր բոլորին՝ խնդրելով
ցուցակագրվել, եթե արձակուրդներին մնալու են դպրոցում, և Հարրին անմիջապես իր
անունը գրել էր այդ ցուցակում: Նա ինքն իրեն բոլորովին էլ վատ չէր զգում, ընդհակառակը,
նրան սպասում էր իր կյանքում թերևս ամենաերջանիկ Ծննդյան տոների հեռանկարը: Ռոնը
ու նրա եղբայրները նույնպես մնալու էին դպրոցում, որովհետև նրանց ծնողները, տեր և
տիկին Ուիզլիները, մեկնելու էին Ռոմանիա՝ իրենց ավագ որդիներից մեկին, Չարլիին,
այցելելու համար:
Երբ հմայադեղերի դասից հետո Ռոնն ու Հարրին նեղ քարե աստիճաններով վեր
բարձրացան ու դուրս եկան զնդաններից, դեպի Մեծ դահլիճ տանող միջանցքում
հայտնաբերեցին անցումը լրիվ փակող մի հսկայական եղևնի: Եղևնու տակ ծանրաքայլ
դոփող աժդահա ոտքերից և բարձր փնչոցներից նրանք գլխի ընկան, որ եղևնու ետևում
Հագրիդն Էր:
— Ողջու՛յն, Հագրիդ, օգնություն պետք չէ՞, — բղավեց Ռոնը, գլուխը ճյուղերի մեջ խոթելով:
— Հե՜եյ… Յոլա կտանեմ… Շնորհակալությո՜ւն, Ռո՛ն:
— Միգուցե արագացնե՞ք այդտեղ ու ճանապա՞րհ տաք մեզ, — նրանց ետևից լսվեց
Մալֆոյի սառը, սրտնեղած ձայնը, — Ուիզլի, այդ ի՞նչ ես անում… Կա։չկա ապագա
մասնագիտությունդ ես փորձում, որպես հանդավարների պահապանի տեղակալ: Երևի հույս
ունես, որ դպրոցն ավարտելուց հետո քեզ շքեղ կարիերա կառաջարկեն ընդհուպ մինչև
Հոգվորթսի հանդավարների Գլխավոր պահապանի պաշտոնը: Կարելի է հասկանալ:

Հագրիդի խրճիթը հաստատ աչքիդ ապարանք է թվացել քո ընտանիքի խղճուկ կացարանի
համեմատ:
Ռոնը նետվեց Մալֆոյի վրա ճիշտ այն պահին, երբ Սառկեկն աստիճաններով դուրս էր
գալիս զնդանից:
— ՈւԻ՜ԶԼԻ:

Ռոնը բաց թողեց Մալֆոյի պարեգոտի օձիքը:
— Մալֆոյը նրան հրահրեց, պրոֆեսոր Սառկեկ, — ասաց Հագրիդը՝ իր հսկայական փրչոտ
դեմքը դուրս հանելով եղևնու ճյուղերի ետևից, — Մալֆոյը վիրավորեց նրա ընտանիքին:
— Նույնիսկ եթե իսկապես այդպես է, Հագրիդ, միևնույն է, կռվելը Հոգվորթսի կանոնների
խիստ խախտում է, — հանդարտ, շողոմաձայն ասաց Սառկեկը: — Հինգ միավոր է հանվում
Գրիֆինդորից, և շնորհակալ եղեք, որ էժան պրծաք, Ուիզլի: Արագացրե՛ք, առա՛ջ անցեք
բոլորդ:
Մալֆոյը, Քրեբն ու Գոյլը հաղթական գոռոզ ժպիտներով առաջ անցան եղեևնու ճյուղերի
միջով, դիտավորյալ փշրելով կանաչ ոստիկները և ցաք ու ցրիվ անելով եղևնու ասեղները:
—Ես նրան ի վերջո ցույց կտամ… Վաղ թե ուշ՝ միևնույն է, ցույց կտամ, — Մալֆոյի ետևից
ատամները կրճտացրեց Ռոնը:
— Ես նրանց երկուսին Էլ ատում եմ՝ Մալֆոյին ու Սառկեկին:
— Դեհ, լա՜վ, լա՜վ… տրամադրաթյուններդ մի՛ փչացրեք, Սուրբ Ծննունդ է էսօր, տղե՜րք…
— ասաց Հագրիդը, — Գիտե՞ք ինչ, ժողովու՛րդ, եկեք միասին գնանք Մեծ դահլիճ… Ի՜նչ
տեսարան է…

Այդ րոպեին Չաղ Կոմսուհու դիմանկարը բացվեց, և Նեվիլը ներս գլորվեց Գրիֆինդորի
ընդհանուր սենյակ: Թե ինչպես էր նրան հաջողվել ընդհանրապես Գրիֆինդորի աշտարակ
հասնել ու ներս ցատկել Չաղ Կոմսուհու դիմանկարից, կարելի էր միայն կռահել, որովհետև
նրա երկու ոտքերը քարացած կպած էին իրար՝ բոլորի համար անմիջապես ճանաչելի՝
Ոտնակապության անեծքով: Նա երևի ամբողջ ճանապարհը՝ մինչև Գրիֆինդորի աշտարակ,
մորեխի պես ցատկոտելով էր եկել:
Բոլորը սկսեցին հռհռալ՝ չկարողանալով զսպել ծիծաղը, բացի Հերմիոնայից, որն
անմիջապես վեր ցատկեց տեղից ու կատարեց չար անեծքը ոչնչացնող հակաաղոթքը: Նեվիլի
ոտքերն անջատվեցին իրարից՝ ծիծաղելիորեն աջ ու ձախ ցցվելով, և նա դողալով ու ցնցվելով
ոտքի կանգնեց:
— Այդ ինչպե՞ս եղավ, — հարցրեց Հերմիոնան՝ հոգատարությամբ ուղեկցելով նրան իրենց
զբաղեցրած բազկաթոռների մոտ:
— Մալֆոյը… — ասաց Նեվիլը դեռ դողացող ձայնով, — ես նրան հանդիպեցի գրադարանի
մոտ: Նա ասաց, ինչ լավ է, որ հենց ես իրեն պատահեցի, որովհետև ինքը ճիշտ մեկն ու մեկին
էր փնտրում վարժվելու և գործնական փորձ ձեռք բերելու համար:
— Պետք է անմիջապես գնալ պրոֆեսոր Մըք Գոնագալի մոտ, — վրա տվեց Հերմիոնան, —
պետք է անհապաղ պատմել նրան այս խայտառակության մասին: Նեվիլը գլուխն օրորեց:
— Ես չեմ ուզում նոր անախորժություններ ունենալ, ― թոթովեց նա:
— Չի կարելի այդպես ընկրկել նրա առաջ, պետք է անպայման պատասխան տալ, — ասաց
Ռոնը: ― Նա կարծում է, որ այդպես հեշտ ու հանգիստ կարող է մարդկանց տրորելով անցնել,
բայց դա չի նշանակում, որ պետք է հլու։հնազանդ պառկես նրա առաջ ու նրա ճանապարհը
հեշտացնես:

— Գիտե՞ք, թե իմ կարծիքով ինչպես են Գրիֆինդորի թիմում խաղացողներ ընտրում, ―
բարձրաձայն ասաց Մալֆոյը հենց այն պահին, երբ Սառկեկը մեկ այլ տուգանային հարված
շնորհեց Հաֆըլփաֆին, այս անգամ հայտնի չէր, թե ինչի համար:
— Նրանց մոտ խաղացողներին ընտրում են խղճահարության սկզբունքով: Խնդրեմ, ահա
Փոթթերը, որ ծնողներ չունի, և ահա Ուիզլիները, որ փող չունեն… Լոնգբո՚թոմ, այդ ինչպե՞ս է,
որ քեզ մինչև հիմա թիմի մեջ չեն ընտրել, չէ՛ որ դու էլ ուղեղ չունես:
Նեվիլը կաս։կարմիր կտրեց և շրջվեց դեպի Մալֆոյը:

— Ես տասներկու քեզ նմանին արժեմ, Մալֆոյ, — կակազելով ասաց նա: Մալֆոյը, Քրեբն ու
Գոյլը փորները բռնած ոռնաձայն քրքջացին: Իսկ Ռոնը, որը չէր համարջակվում աչքը կտրել
խաղից, միայն ասաց․
— Ապրե՛ս, Նեվիլ… Ա՛յ, այդպես է պետք դրան․,․
— Լոնգբո՛թոմ, եթե ուղեղը ոսկի լիներ, ապա դու Ուիզլիներից էլ աղքատ կլինեիր, իսկ դա
արդեն չափանիշ է:

Ռոնի նյարդերը գերլարված էին Հարրիի համար անհանգստությունից:
— Զգուշացնում եմ բեզ Մալֆոյ, ևս մեկ բառ…
— Ռո՚ն, — հանկարծ ասաց Հերմիոնան, — Հարրին…
— Ի՞նչ եղավ… Ուր է…
Հարրին հանկարծ մտավ մի շեշտակի գլխապտույտ վայրէջքի մեջ և հանդիսատեսների
շարքերից հիացական սուլոցների ու ճիչերի ալիք բարձրացավ: Հերմիոնան տեղից վեր
ցատկեց բոլոր խաչաձևած մատները միանգամից կծոտելով, իսկ Հարրին հրթիռի պես վար
սլացավ դեպի դաշտը:
— Ուիզլի, տե՛ս, թե բախտդ ո՜նց բերեց, Փոթթերը, կարծես, գետնին ընկած մի
մետաղադրամ է տեսել, — ասաց Մալֆոյը:
Ռոնը մռնչաց: Մինչև Մալֆոյը կհասցներ հասկանալ, թե ինչ կատարվեց, Ռոնը արդեն
հասել էր նրան ու կրծքից բռնած գետնին գամել: Նեվիլը մի պահ տատանվելուց հետո,
նստարանի թիկնատեղի վրայով մագլցեց ու Ռոնին օգնության հասավ:

Իրեքնազարե հայելու հրաշքները

Հարրին հանկարծ երկու ձեռքով ամուր բռնեց բերանը, որպեսզի խլացնի կոկորդից դուրս
եկող ճիչը: Նա տեղում կրունկների վրա պտտվեց ու ետ նայեց: Նրա սիրտը շատ ավելի
ուժգին էր բաբախում, քան այն ժամանակ, երբ ականջների մեջ զրնգում էր արգելված գրքի՝
արյուն սառեցնող ճիչը: Հայելու մեջ նա տեսել էր ոչ միայն ինքն իրեն, այլ նաև անծանոթ
մարդկանց մի մեծ խումբ, որոնք սենյակում կանգնած էին ուղիղ իր ետևում:
Բայց սենյակը դատարկ էր: Արագ շնչելով, նա դանդաղ ետ շրջվեց դեպի հայելին:
Ահա ինքը՝ արտացոլված հայելու մեջ, շատ գունատ և սարսափահար աչքերով, իսկ իր
ետևում արտացոլվում էին սենյակում կանգնած ամենաքիչը ևս տաս հոգի: Հարրին կրկին
ուսի վրայով ետ նայեց, սակայն իր ետևում ոչ ոք չկար կանգնած: Կամ գուցե բոլոր

կանգնածները նույնպես անտեսանելի էին: Գուցե նա կանգնած էր մի սենյակում, որը
լեփ։լեցուն էր անտեսանելի մարդկանցով, իսկ այդ հայելու գաղտնիքն այն էր, որ նա
արտացոլում էր ոչ միայն տեսանելի, այլ նաև բոլոր անտեսանելի մարդկանց:
Նա կրկին նայեց հայելու մեջ: Նրա արտացոլման ետևում կանգնած էր մի կին, որը ժպտում
էր իրեն ու ձեռքով անում: Հարրին ձեռքը երկարացրեց օդի մեջ՝ դեպի ետ: Եթե այդ կինն
իսկապես այնտեղ էր, ապա ինքն անպատճառ կշոշափեր նրան, որովհետև կինը շատ մոտ էր
կանգնած իրեն, սակայն նրա ետևում միայն դատարկ օդն էր: Այդ կինը և մյուսները գոյություն
ունեին միայն հայելու մեջ:
Կինը շատ գեղեցիկ էր: Նա մուգ կարմիր մազեր ուներ, իսկ աչքե՜րը․․․ ― Ա՛յ, աչքերը ճիշտ
իմ աչքերի նման են, ― մտածեց Հարրին՝ մոտենալով հայելուն, ― վառ կանաչ գույնի և ճիշտ
նույնպիսի կտրվածքով, ― սակայն մոտենալով, նա հանկարծ նկատեց, որ կնոջ աչքերից
արցունքներ են հոսում: Նա և՛ ժպտում էր, և՛ միևնույն ժամանակ լաց լինում: Նրա կողքին
կանգնած բարձրահասակ նիհար, խառնիխուռն սև մազերով տղամարդը հոգատարությամբ
գրկեց կնոջ ուսը: Այդ տղամարդը ակնոց էր կրում, և նրա մազերը ճիշտ Հարրիի մազերի
նման խիտ ու անհնազանդ ցցված էին ականջների ետևում:
Հարրին արդեն այնքան մոտ էր կանգնած հայելուն, որ նրա քիթը գրեթե հպվում էր հայելու
մեջ իր քթի արտացոլմանը: Հանկարծ նա հասկացավ․
— Մա՞մ… ― շշնջաց նա, ― Պա՞պ… Նրանք պարզապես նայում էին իրեն մեղմ ու
հանդարտ ժպիտով: Հարրին սկսեց հայացքը դանդաղ դեմքից դեմք տանել և տեսավ ճիշտ իր
աչքերի նման ուրիշ զույգ կանաչ աչքեր, իր քթի նման ուրիշ քթեր: Իսկ մի նիհարիկ ծերուկ
ասես ճիշտ նույնպիսի ոսկրոտ ծնկներ ուներ, ինչպես ինքըֈ Կյանքում առաջին անգամ
Հարրին տեսնում էր իր ընտանիքին:
Փոթթերները ժպտում էին Հարրիին ու ձեռքով անում, իսկ նա կարոտած, ագահ աչքերով
հայացքը չէր կարողանում կտրել հայելուց, ափերն ամուր սեղմելով ապակուն, ասես հույս
ուներ ներս ընկնել հայելու մեջ՝ նրանց բոլորի մոտ: Նախկինում իրեն անծանոթ մի հզոր
հոգեկան ցավ ներսից պաշարեց իրեն, միևնույն ժամանակ և՛ ուրախության պոռթկումի, և՛
անսահման, անփարատելի տխրության հախուռն մակընթացաթյուն առաջացնելով
զգացմունքների մեջ:
Դժվար էր ասել, թե ինչքան ժամանակ էր նա կանգնած այդտեղ: Արտացոլումները ո՛չ
կորչում էին, ո՛չ էլ խամրում, իսկ նա նայում էր ու նայում, մինչև հեռավոր մի ձայն նրան ետ
բերեց իրական աշխարհ: Չէր կարելի այդտեղ ավելի երկար մնալֈ Նա պետք է ննջարան
տանող ճանապարհը գտներ: Հարրին մի կերպ աչքերը կտրեց մոր դեմքից՝ շշնջալով․ «Ես
կվերադառնամ» և դուրս շտապեց սենյակից.
— Կարող էիր, չէ՞, ինձ էլ արթնացնել, — բարկացած ասաց Ռոնը:

— Դու կարող ես այսօր գալ ինձ հետ: Ես նորից եմ գնալու: Ուզում եմ, որ դու էլ տեսնես
հայելին:
— Իսկապես, շատ կուզենայի տեսնել հայրիկիդ ու մայրիկիդ, — ասաց Ռոնը:
— Իսկ ես ուզում եմ տեսնել բոլոր ձերոնց, բոլոր Ուիզլիներին: Դու ինձ ցույց կտաս քո բոլոր
եղբայրներին ու ազգականներին:
— Դու մերոնց կարող ես տեսնել, երբ ուզենաս, — ասաց Ռոնը, ― հենց այս տարի
ամառային արձակուրդներին մի քանի օրով մեր տուն կգաս: Բայց շատ հնարավոր է, որ այդ
հայելին ցույց է տալիս միայն արդեն մահացած մարդկանց: Ափսոս որ այդպես էլ Ֆլամերին
չկարողացանք գտնել: Մի կտոր հաց ու երշիկ կեր: Քեզ ի՞նչ է եղել, ինչո՞ւ ոչինչ չես ուտում:
Հարրին չէր կարող ուտել: Նա տեսել էր իր ծնողներին և այդ երեկո կրկին պիտի տեսներ:
Նա գրեթե լրիվ մոռացել էր Ֆլամերի մասին: Սառկեկը, եռագլուխ շունը, գաղտնախուցը․
ոչինչ այլևս կարևոր չէր… Ու՞մ էր պետք, թե ինչ էր պահպանում եռագլուխ շունը… Ի՜նչ
տարբերություն, Սառկեկը կգողանար դա, թե չէր գողանա…
— Հո վատ չես զգում քեզ, — ասաց Ռոնը, — շատ տարօրինակ տեսք ունես այսօր:
Հարրին ամեն ինչից շատ վախենում էր, որ դեպի հայելին տանող ճանապարհը չի գտնի:
Այդ գիշեր Ռոնի հետ թիկնոցով ծածկված, նրանք ստիպված էին ավելի դանդաղ շարժվել:
Նրանք նախ փորձեցին գրադարանի դռների մոտից կրկնել Հարրիի անցած ուղին և գրեթե
մեկ ժամ թափառեցին մութ ա ցրտաշունչ միջանցքներով՝ այդպես էլ չգտնելով դեպի հայելու
սենյակը տանող ճանապարհը:
— Ես հիմա սառցի կտոր կդառնամ: Արի մոռանանք հայելին ու վերադառնանք ննջարան:
— Ո՛չ, — ֆշշացրեց Հարրին, — ես գիտեմ, որ այստեղ մոտերքում պիտի լինի:
Նրանք անցան իրենց դեմ դիմաց՝ օդի մեջ ճախրող մի բարձրահասակ վհուկի ուրվականի
կողքով, սակայն էլ ուրիշ ոչ մեկի չտեսան: Ճիշտ այն պահին, երբ Ռոնը սկսեց բողոքել, որ իր
ոտքերն արդեն սառցակալել են, ու եթե շտապ ետ չգնան, ինքը սառցահարվելուց կմեռնի, և իր
ցրտահարված ուրվականը ընդմիշտ կմնա Հոգվորթսի գիշերային միջանցքներում
սավառնելու, Հարրին հանկարծ տեսավ ասպետական զինազգեստը:
— Այստե՛ղ է, հենց այստե՛ղ,․․ Այ։յո՛… Գտա՛, վերջապես…
Նրանք դուռը ներս հրեցին: Հարրին ուսի վրայից թիկնոցը ցած գցեց ու վազեց ուղիզ հայելու
մոտ: Ահա և նրանք՝ հայրիկն ու մայրիկը: Տեսնելով Հարրիին, նրանք ուրախացած գլխով
արին:
— Տեսա՞ր… — շշնջաց Հարրին:
— Ես ոչինչ չեմ տեսնում;
— Նայի՛ր, չե՞ս տեսնամ… Բոլորն էլ այստեղ են,․․

— Ես միայն քեզ եմ տեսնում:
— Ճիշտ տեղից չես նայում… Այստեղ արի՛, իմ տեղը կանգնի՛ր…
Հարրին մի կողմ քաշվեց, բայց իր տեղը Ռոնին զիջելով, նա հայելու մեջ այլևս չէր տեսնում
իր ընտանիքինֈ Հայելու մեջ միայն Ռոնն էր՝ իր գույնզգույն գիշերազգեստով, գզգզված
մազերով ու զարմանքից կլորացած աչքերով:
Ռոնը հիպնոսված պլշել էր իր արտացոլման վրա:
— Ապա մի ինձ նայի՛ր…
— Չես տեսնո՞ւմ շուրջդ կանգնած քո ամբողջ ընտանիքին:
— Վ։վ։ո՜չ… ես մենակ եմ… բայց ես ուրիշ եմ… Ես ոնց որ ավելի մեծ լինեմ տարիքով…
Վաա՜ուու… Ախր ես… ես Հոգվորթսի Առաջին աշակերտն եմ…
— Ի՞նչ…
— Ես… ես մի կրծքանշան ունեմ, ճիշտ Բիլի ունեցածի նման և իմ ձեռքին
Միաբանաթյունների գավաթն է ու… ու Քվիդիչի գավաթը… Վաա՜ուու… Ախր, ես քվիդիչի
կապիտա՜ն եմ… — Ռոնը, մի կերպ աչքերը կտրելով իր արտացոլումից, հազախառն
հիացմունքով շրջվեց Հարրիի կողմը:
— Ի՞նչ ես կարծում, այս հայելին ապագա՞ն է ցույց տալիս:
— Այդ ինչպե՞ս պիտի ապագան ցույց տա, եթե իմ ընտանիքի բոլոր անդամները վաղուց
մեռած են: Մի կողմ քաշվի՛ր: Թո՛ղ տեսնեմ…
— Դու ամբողջ անցած գիշեր նայել ես, մի քիչ էլ թող ես մենակ նայեմ:
— Հա՛, դու ընդամենը կանգնած ես քվիդիչի գավաթը ձեռքիդ բռնած: Ի՞նչ հետաքրքիր բան
կա դրա մեջ: Թո՛ղ, ես ուզում եմ ծնողներիս տեսնել:
— Մի՛ հրի…
Միջանցքից հանկարծ մի ձայն լսվեց, և նրանց՝ հետզհետե տաքացող երկխոսությունն
ընդհատվեց: Նրանք չէին զգացել, թե ինչքան բարձր էին խոսում:
— Շո՜ւտ արա, այս կողմն արի:
Հարրին հասցրեց թիկնոցը գցել իրենց գլխին հենց այն պահին, երբ դռան ճեղքի մեջ
հայտնվեցին Միսիզ Նորիսի լուսարձակող կանաչ աչքերը: Ռոնն ու Հարրին, շունչները
պահած, անշարժ կանգնած միևնույն բանն էին մտածում, արդյո՞ք անտեսանելիության
թիկնոցն ազդում է կատուների վրա, թե՝ ոչ: Թվում էր, թե մի ժամ տևեց, մինչև կատուն դռան
մոտից հեռացավ:
— Այստեղ մնալն այլևս ապահով չէ: Շատ հնարավոր է, որ կատուն մեզ լսել է ու հիմա
գնաց Ֆիլչի ետևից: Գնացինք այստեղից:

— Ես… ես ձեզ չէի տեսել, սըր:
— Տարօրինակ է, թե անտեսանելիությունը ինչքան կարճատես է դարձնում մարդուն, ―
ասաց Դամբլդորը և Հարրիի սրտից մի մեծ քար ընկավ, երբ նա նկատեց, որ Դամբլդորը
ժպտում է:

— Դեհ, ի՞նչ… ― ասաց Դամբլդորը՝ ցած սահելով սեղանից և անմիջապես նստելով
հատակին, Հարրիի կողքին․ ― տեսնում եմ, դու էլ՝ քեզնից առաջ հարուրավոր ուրիշ
մարդկանց նման, հայտնաբերեցիր «Իրենքնազարե» հայելու հրաշքները:
— Ես չգիտեի, որ հայելին այդպես է կոչվում:
— Ը՜ըմ… ինձ ցույց է տալիս իմ ընտանիքը…
— Իսկ քո ընկեր Ռոնը իրեն տեսավ դպրոցի լավագույն աշակերտի պատվոնշաններով
զարդարված:
— Այդ ինչպե՞ս իմացաք…
— Ինձ անտեսանելիության թիկնոց պետք չէ, անտեսանելի լինելու համար, ― մեղմ ասաց
Դամբլդորը, ― Դեհ, ի՞նչ, դեռ գլխի չե՞ս ընկել, թե ինչ է ցույց տալիս այս հայելին:
Հարրին գլուխը բացասաբար թափ տվեց:
— Լավ, հիմա կփորփեմ հուշել: Աշխարհում միայն ամենաերջանիկ մարդը կարող է այս
հայելին զուտ որպես հասարակ հայելի օգտագործել, այսինքն, երբ նայի հայելու մեջ, ինքն
իրեն կտեսնի ճիշտ այնպես, ինչպես կա: Դեռ չկռահեցի՞ր:
Հարրին մտածեց, հետո դանդաղ ասաց․
— Հայելին մեզ ցույց է տալիս այն, ինչը մենք ուզու՞մ ենք տեսնել…
— Եվ այո և ոչ, — ասաց Դամբլդորը հանդարտ ձայնով: ― Այս հայելին մեզ ցույց է տալիս
ոչ այլ ինչ, քան մեր հոգու ամենանվիրական, ամենախոր թաքնված ցանկություններն ու
իղձերը: Դու, որ երբեք չես ճանաչել ընտանիքիդ, տեսնում ես բոլոր հարազատներիդ՝ շուրջդ
կանգնած: Ռոնալդ Ուիզլին, որը միշտ եղել է իր ավագ եղբայրների հաջողությունների
ստվերում, իրեն տեսնում է մեն։մենակ՝ իր բոլոր եղբայրների փառքն ու հաջողությունները
գերազանցող նվաճումներով: Ինչևէ, այս հայելին մեզ ոչ գիտելիք է տալիս, ոչ էլ
ճշմարտությունն է ասում: Քանի՜–քանիսն են ցնորվեյ՝ դրա առջև կանգնած զմայլվելով
անիրական իղձերի ու երազանքների տեսիլքային արտացոլքով և իրականության հետ կապը
կորցնելով, պարզապես խելագարվել են, չիմանալով ճշմարի՞տ են կամ նույնիսկ
ընդհանրապես իրականանալիք են, արդյոք, հայելու ցույց տվածները… Վաղը հայելին
այստեղից մի ապահով տեղ կտեղափոխվի: Հա՛րրի, խնդրում եմ քեզ, չփորձես այլևս փնտրել
այն: Եթե երբևէ կրկին հանդիպես հայելուն, այսօրվանից ավելի պատրաստված կլինես այդ
հանդիպմանը: Չի կարելի ապրել երազանքների մեջ և մոռանալ իրականությունը, հիշի՛ր
ասածս… Իսկ հիմա, գուցե հագնե՞ս քո զարմանահրաշ թիկնոցն ու ննջարան վերադառնա՞ս:
Հարրին ոտքի կանգնեց:
— Սըր… պրոֆեսոր Դամբլդոր, կարո՞ղ եմ մի հարց տալ Ձեզ:
— Դու արդեն մի հարց տվեցիր… ― ժպտաց Դամբլդորը, ― բայց, կարող ես երկրորդն էլ
տալ:

— Իսկ դուք ի՞նչ եք տեսնում, երբ նայում եք հայելու մեջ:
— Ե՞ս… Ես ինձ տեսնում եմ մի զույգ բրդյա, տնահյուս գուլպա ձեռքիս մեջ բռնած, ― ասաց
Դամբլդորը: ― Եվս մեկ անգամ Սուրբ Ծննդյան տոները եկան ու անցան, և կրկին ոչ մեկի
մտքով չանցավ ինձ մի զույգ տաք գուլպա նվիրել: Մարդիկ, չգիտես ինչու, ինձ միայն գրքեր
են նվիրում:
Արդեն անկողնում Հարրիի մտքով անցավ, որ Դամբլդորը, ամենայն հավանականությամբ,
լուրջ չէր խոսում գուլպաների մասին: Սակայն հետո՝ Բոքոնին իր բարձի վրայից մի կողմ
քշելով, նա մտածեց, որ իր հարցը բավականին անձնական էր և այնքան էլ քաղաքավարի չէր:

Փիլիսոփայական քարի մասին

Փիլիսոփայական քարի ստեղծումը եղել է ալքիմիայի հնագույն հետազոտությունների
նպատակակետերից մեկը: Այդ քարը մի առասպելական նյութ է, որն ապշեցուցիչ
հզորությունի ունի եւ կարող է ցանկացած մետաղ ոսկու վերածել: Քարի օգնությամբ կարելի է
ստանալ նաեւ Կյանքի Էլիքսիրը, որը խմողին անմահություն է շնորհում:
Հարյուրամյակների ընթացքում եղել են Փիլիսոփայական քարի ստեղծման բազմաթիվ
դեպքեր, սակայն ներկայումս հայտնի միակ Փիլիսոփայական քարը, պատկանում է
հանրահայտ ալքիմիկոս եւ օպերային երաժշտության մեծ սիրահար պրն․ Նիքողայոս
Ֆլամերին:
Պրն․ Ֆլամերը, որն անցյալ տարի տոնեց իր վեց հարյուր վաթսունհինգամյակը, խաղաղ
կյանք է վարում Դեվոնում իր վեց հարյուր հիսունյոթամյա կնոջ՝ տիկին Փերենելի հետ:
— Տեսա՞ք, ։ասաց Հերմիոնան, երբ Հարրին ու Ռոնը վերջացրին կարդալ: ― Այդ շունը
հաստատ Ֆլամերի Փիլիսոփայական քարն է պահպանում: Գրազ կգամ, հենց Ֆլամերն է
խնդրել Դամբլդորին, որ նա իր Փիլիսոփայական քարը մի ապահով տեղ պահի Հոգվորթսում,
որովհետև նախ, նրանք ընկերներ են, և հետո հաստատ գլխի են ընկել, որ ինչ-որ մեկն ուզում
է քարը գողանալ: Ահա թե ինչու է քարը Գրինգոթսից դուրս բերվել:
— Քար, որն ամեն ինչ ոսկու է վերածում և անմահություն պարգևում տիրոջը…
Զարմանալի չէ, որ Սառկեկն աչք է դրել դրա վրա, ― ասաց Հարրին: ― Ո՞վ չի ուզենա նման
բան ձեռքը գցել:
— Եվ զարմանալի չէ, որ մենք չէինբ գտնում Ֆլամերի անունը «Հրաշագիտության
նորագույն նվաճումների ուսումնասիրությունը» գրքում, ― ասաց Ռոնը, ― …դժվար թե
կարելի է նրան նորագույն համարել, եթե հաշվի առնենք, որ վեց հարյուր վաթսունհինգ
տարեկան է:
Հաջորդ առավոտյան, սև արվեստներից պաշտպանության դասի ժամանակ, մարդագայլ
դարձվորի կծած վերքի տարբեր բուժումների դեղատոմսեր արտագրելու ընթացքում, Հարրին
ու Ռոնը դեռ շարունակում էին քննարկել, թե ինչ կանեին իրենք, եթե փիլիսոփայական քար ունենային:

Գլուխ տասնվեցերորդ․ Գաղտնադռան տակ, ստորգետնյա զնդանում

— Ոչինչ չե՞ք լսում, — շշնջաց Ռոնը Հարրին ականջ դրեց: Առջևից ինչ-որ միալար դժժոց ու
ցածր խուլ գվվոց էր գալիս:
— Գուցե ուրվական է, ի՞նչ եք կարծում:
— Չգիտեմ… կարծես թևերի խփխփոց լինի: Նրանք հասան միջանցքի ծայրին և քարապատ
անցումի մթան միջից նրանց առջև միանգամից բացվեց մի պայծառ լուսավորված կլոր
դահլիճ, որի պատերը հավասար հատվածների բաժանող հենասյուները վեր էին խոյանոււմ և
բավականին մեծ բարձրության վրա աստղաձև կամարներով հատում առաստաղը:
Առաստաղի տակ վխտում էին փոքրիկ, զարդերի պես փայլփլուն թռչնակների երամներ,
որոնք իրենց թևիկներով քամի բարձրացնելով, բազմագույն ամպիկների պես գվվոցով
գալարապտույտ թռչում էին առաստաղի տակ՝ տարբեր ուղղություններով: Դահլիճի
հակառակ կողմում մի հսկայական ծանր փայտյա դուռ կար:
— Ի՞նչ ես կարծում, նրանք կհարձակվե՞ն մեզ վրա, եթե փորձենք կտրել անցնել դահլիճը,
— բարձրաձայն մտորեց Ռոնը:
— Շատ հավանական է, — ասաց Հարրին, — թեև նրանք գիշատիչ տեսք չունեն, բայց եթե
բոլորը միասին հարձակվեն… Սակայն ընտրություն չունենք… Ես կվազեմ մինչև այն դուռը:
Հարրին խոր շունչ քաշեց, գլուխը ծածկեց արմունկներով և սենյակով շեղաձիգ վազեց դեպի
փայտյա դուռը: Նա սպասում էր, որ սուր ճանկերն ու կտուցները ուր որ է պիտի մխրճվեն իր
թիկունքի մեջ, սակայն ոչինչ չկատարվեց: Հարրին ողջ ու առողջ հասավ դռանը և քաշեց
արծաթյա բռնակը, բայց դուռը կողպված էր:
Մյուս երկուսը եկան նրա ետևից: Նրանք դուռը հրմշտեցին ու քաշքշեցին, սակայն կողպեքը
չբացվեց, նույնիսկ երբ Հերմիոնան արեց իր «ալոհոմորա» դյութանքը:
— Հիմա ի՞նչ… — ասաց Ռոնը
— Այս ծտերը… չի կարող պատահել, որ սրանք հենց այնպես, գեղեցկության համար լինեն
այստեղ, — ասաց Հերմիոնան:
Նրանք մի պահ դիտեցին իրենց գլխավերևում անխոնջ պտտվող թոչուններին, որոնք
խումբ։խումբ և անկանոն այս ու այն կողմ էին թռչում առաստաղի տակ, մերթ ընդ մերթ
փայլփլելով… Փայլփլելո՞վ…
— Սրանք թռչուններ չեն… — Հանկարծ ասաց Հարրին, ― սրանք բանալիներ են: Թևավոր
բանալիներ, ապա մի ուշադիր նայեք: Իսկ դա նշանակում է… — նա քննախույզ հայացքով
զննեց ամբողջ սրահը, մինչ մյուս երկուսը աչքերը կկոցելով, նայում էին առաստաղի տակ
սուրացող թևավոր բանալիներին:
— Այո՛… Այնտեղ նայեք՝ ցախավելներ են… Մենք պետք է բռնենք այս դռան բանալին:
— Բայց այստեղ հարյուրավոր բանալիներ կան: Ռոնը ուշադիր զննեց դռան կողպեքը:

— Մեզ պետք է մի հին, մեծ, հնաոճ բանալի, և հավանաբար դռան բռնակի նման արծաթից
ձուլված:
Նրանցից ամեն մեկը մի ցախավել առավ ձեռքը և օդ բարձրացավ՝ առաստաղի տակ
սուրալով բանալիների երամների ետևից: Նրանք փորձում էին հասնել ու բռնել բանալիներից
որևէ մեկին, սակայն հմայված բանալիներն այնքան արագ էին աջ ու ձախ թռչում, որ անհնար
էր դրանցից մեկն ա մեկը բռնել:
Սակայն մի՞թե իզուր էր Հարրին դարի ամենաերիտասարդ Որսորդը համարվում: Նա
իսկապես տաղանդ ուներ՝ անմիջապես նկատելու այն, ինչը մյուսները չեն տեսնում: Սեկ
րոպե ծիածանագույն փետուրների մեջ գալարապտույտ սուրալուց հետո, նա նկատեց մի մեծ
արծաթյա բանալի, որի թևիկներից մեկը բավականին ծռմռված էր, կարծես այն արդեն բռնել
ու կոպտորեն մտցրել էին կողպեքի անցքի մեջ:
— Այն մեկը, — բղավեց նա մյուսներին, — այն մեծ բանալին, այնտե՛ղ… Ո՛չ, այնտե՛ղ, վառ
երկնագույն թևիկներով… Մի թևի փետուրները լրիվ ծռմռված են:
Ռոնը՝ արագություն հավաքելով, սուրաց Հարրիի մատնանշած ուղղությամբ, սակայն
ընդհարվեց առաստաղին ու քիչ մնաց վայր ընկներ ցախավելրց:
— Մենք պետք է բոլոր կողմերից կտրենք դրա ճանապարհը, — բղավեց Հարրին աչքը
չկտրելով վիրավոր թևով բանալուց… Ռո՚ն, դա վրա կտաս վերևից… Հերմիոնա՛, դու մնա
ներքևում ա կկտրես դրա ճանապարհը, եթե ներքև փախչի, իսկ ես կփորձեմ բռնել դրան,
եղա՞վ… ՀԻՄԱ՛…
Ռոնը սուզվեց, Հերմիոնան վեր սլացավ, բանալին, ասես զսպանակի պես վեր ու վար
թռվռաց նրանց միջև, իսկ Հարրին սուրաց ուղիղ դեպի բանալին, որը սրընթաց նահանջեց
դեպի պատը, և Հարրին ձեռքն առաջ մեկնելով, զզվելի ճզճզոցով բանալին գամեց պատի վրաֈ
Ռոնի ու Հերմիոնայի ուրախ բացականչությունները արձագանքեցին կամարակապ դահլիճի
առաստաղի տակ:
Նրանք արագ վայրէջք կատարեցին, և Հարրին վազեց դեպի դուռը, թպրտացող բանալին
ձեռքի մեջ ամուր բռնած: Նա բանալին մտցրեց կողպեքի մեջ և պտտեց… աշխատեց: Այն
պահին, երբ կողպեքը բացվեց, բանալին՝ կրկին ազատ զգալով իրեն, դուրս թռավ անցքից և
ետ սլացավ դեպի վեր, այս անգամ իսկապես շատ ծեծված տեսքով, քանզի արդեն երկրորդ
անգամն էր բռնվել ու օգտագործվել:
— Պատրա՞՛ստ եք, — հարցրեց Հարրին մյուս երկուսին, ձեռքը դնելով դռան բռնակի վրա:
Նրանք գլխով արին, և Հարրին դուռը դեպի իրեն քաշեց:
Հաջորդ դահլիճն այնքան մութ էր, որ առաջին պահին նրանք ոչինչ չտեսան: Սակայն, երբ
երեքն էլ մի քայլ արեցին դահլիճի մեջ, այն անմիջապես ողողվեց պայծառ լույսով՝ մի
ապշեցուցիչ տեսարան բացելով նրանց առաջ:

Նրանք կանգնած էին մի հսկայական շախմատի տախտակի եզրին, սև
շախմատամարտիկների թիկունքում, որոնք բոլորը բարձրահասակ մարդուց ավելի բարձր
էին և, ասես տաշված լինեին սև քարից: Նրանց դիմաց, չորս շախմատավանդակ առաջ,
կանգնած էին սպիտակ շախմատամարտիկները: Հարրին, Ռոնն ու Հերմիոնան թեթևակի դող
զգացին՝ սպիտակ շախմատամարտիկները դեմք չունեին:
— Հիմա ի՞նչ ենք անելու, — շշնջաց Հարրին:
— Մի՞թե պարզ չէ, — ասաց Ռոնը, — մենք պետէ է շախմատ խաղալով ճանապարհ
բացենք մեզ համար այս ղահլիճի միջով:
Սպիտակ շախմատամարտիկների թիկունքում մեկ այլ դուռ էր երևում:
— Բայց ինչպե՞ս, ― տագնապով հարցրեց Հերմիոնան:
— Ինձ թվում է մենք պետք է ինքներս շախմատամարտիկ դառնանք:
Նա առաջ քայլեց՝ մոտենալով սև ձիուն և ձեռքը մեկնելով հպվեց սև քարին: Քարն
անմիջապես կենդանացավ: Ձին սմբակով դոփեց տեղում, իսկ ձիու վրա նստած ասպետը
սաղավարտով ծածկված գլուխը ցած թեքեց ու ասես նայեց Ռոնին:
— Մենք պետք է ձեզ միանա՞նք դահլիճով անցնելու համար… — հարցրեց Ռոնը:
Սև ասպետը գլխով արեց: Ռոնը շրջվեց մյուս երկուսի կողմը:
— Մտածել է պետք․․․ — ասաց նա, — … Երևի մենք պետք է փոխարինենք երեք սև
շախմատամարտիկների…
Հարրին ու Հերմիոնան լուռ դիտում էին, թե ինչպես էր Ռոնը մտածում: Վերջապես, նա
ասաց․
— Ուրեմն նեղանալ կամ վիրավորվել չկա, բայց ձեզնից ոչ մեկը շախմատ լավ չի խաղում…
— Մենք չենք նեղանա, — արագ ընդհատեց նրան Հարրին, — ուղղակի ասա, թե ինչ անենք:
— Բարի… դու, Հարրի, կփոխարինես այս Փղին, իսկ դու, Հերմիոնա, գնա նրա կողքին
կանգնած այն Նավակի տեղը:
— Իսկ դո՞ւ…
— Ես կլինեմ Ձի, — ասաց Ռոնը:
Կարծես թե շախմատամարտիկները լսում էին, որովհետև այն պահին, երբ Ռոնը ավարտեց
իր խոսքը մի ձի, մի փիղ և մի նավակ մեջքով շրջվեցին սպիտակների կողմը և դուրս քայլեցին
շախմատային հարթակի վրայից՝ դատարկ թողնելով երեք շախմատավանդակ, որոնք էլ
զբաղեցրին Ռոնը, Հարրին ու Հերմիոնան:
— Շախմատի մեջ սպիտակները միշտ առաջինն են խաղում,․․ — ասաց Ռոնը, սև
զինվորների արանքով նայելով սպիտակ շախմատամարտիկներին: — Այո, նայե՛ք…

Մի սպիտակ զինվոր երկու վանդակ առաջ եկավ:
Ռոնը սկսեց ղեկավարել սև շախմատամարտիկներին: Նրանք լուո հնազանդվում էին նրա
հրահանգներին և գնում, ուր որ Ռոնը նրանց ուղարկում էր: Հարրիի ծնկները դողում էին: Իսկ
եթե իրենք տանո՞ւլ տան:
— Հա՛րրի, շեղաձիգ գնա չորս վանդակ դեպի աջ:
Առաջին զարհուրելի ցնցումը եղավ, երբ հակառակորդը վերցրեց նրանց մյուս ձիուն:
Սպիտակ թագուհին հուժկու հարվածով տապալեց նրան ու քարշ տվեց սպիտակների կողմը՝
շախմատի տախտակից դուրս հրելով, որտեղ և ձին ու ասպետը անշարժ մնացին փռված
գետնի վրա:
— Ստիպված էի նրան զոհել — կարծես ներողություն խնդրելով, ասաց Ռոնը, — հիմա
ճանապարհը բացվեց, որպեսզի մենք վերցնենք այն սպիտակ փղին… Հերմրոնա՛, առաջ
անցիր:
Ամեն անգամ, երբ սևերից որևէ մեկը զոհվում էր, սպիտակները ողորմածություն չէին ցույց
տալիս: Շուտով պատի երկայնքով՝ անշարժացած սև շախմատամարտիկների մի ստվար
կույտ գոյացավ: Երկու անգամ Ռոնը միայն վերջին պահին նկատեց, որ Հարրիին ու
Հերմիոնային վտանգ էր սպառնում: Նա ինքը աջ ու ձախ էր նետվում տախտակի վրա՝
վերցնելով գրեթե նույնքան սպիտակ շախմատամարտիկների, ինչքան իրենք զոհել էին
սևերից:
— Վերջն արդեն մոտ է, — հանկարծ մրթմրթաց նա, — Թողեք մտածեմ… թողեք մտածեմ…
Սպիտակ թագուհին իր դատարկ դեմքը շրջել էր նրա կողմը:
— Այո, — ասաց նա հանգիստ, — դա միակ հնարավոր տարբերակն է… Ես պետք է զոհ
գնամ
— Ո՜Չ, — ճչացին Հարրին ա Հերմիոնան:
— Շախմատ է… — պարզ պատասխանեց Ռոնը, — այս խաղի իմաստը զոհողությունների
մեջ է: Ես հիմա մի քայլ առաջ կգնամ, և սպիտակ թագուհին ինձ կվերցնի, իսկ դու, Հարրի,
հնարավորություն կունենաս շախ ու մատ անելու սպիտակ թագավորին:
— Բայց…
— Դու ուզու՞մ ես կանգնեցնել Սառկեկին, թե՝ ոչ:
— Ռոն…
— Եթե դու հիմա չշտապես, նա կվերցնի Փիլիսոփայական քարը: Առարկելու տեղ չկար:
— Պատրա՞ստ եք, — բղավեց Ռոնը գունատ, բայց հաստատակամ հայացքով, — Ես
գնացի… Տեսե՚ք, հանկարծ այստեղ երկար չմնաք հաղթելուց հետո:

Ռոնը մի քայլ առաջ գնաց, և սպիտակ թագուհին՝ ցնցվելով կենդանացավ: Նա իր քարե
ձեռքով ուժեղ հարվածեց Ռոնի գլխին, և Ռոնը տապալվեց գետնին: Հերմիոնան ճչաց, սակայն
տեղից չշարժվեց: Սպիտակ թագուհին Ռոնին քարշ տվեց շախմատի տախտակից դուրս:
Ռոնը կարծես ուշաթափվել էր:
Դողալով Հարրին երեք քայլ արեց դեպի ձախ:
Սպիտակ թագավորը հանեց իր թագը և նետեց Հարրիի ոտքերի տակ: Նրանք հաղթեցին:
Սպիտակ շախմատամարտիկները խոնարհվեցին նրանց առաջ և մի կողմ քաշվեցին դեպի
դուռը տանող ճանապարհից: Վերջին անգամ հուսահատորեն նայելով Ռոնի վրա, Հարրին ու
Հերմիոնան անցան հաջորդ դռնով ու վազեցին հաջորդ միջանցքով:
— Իսկ եթե նա՞…
— Նրա հետ ամեն ինչ լավ կլինի, — ասաց Հարրին փորձելով համոզել ինքն իրեն, — Ի՞նչ
ես կարծում, հաջորդն ի՞նչ է լինելու:
— Մենք անցանք Սածիլի հմայապատնեշով, դա Սատանի ծուղակն էր: Բանալիները
հավանաբար հմայել էր Ֆլիթվիքը: Շախմատամարտիկներին կենդանացրել էր Մըք
Գոնագալը… ուրեմն մնացին Քուիրելն ու Սառկեկը:
Նրանք հասել էին հաջորդ դռանը:
— Պատրա՞ստ ես… — շշնջաց Հարրին:
— Դեհ, բաց արա դուռը: Հարրին դուռը առաջ հրեց: Մի զազրելի հոտ անմիջապես խփեց
նրանց քթանցքներին՝ ստիպելով ինքնաբերաբար վեր բարձրացնել պարեգոտների փեշերը
դեմքերը ծաեկելու համար: Գարշահոտից արցունքոտված աչքերով նրանք տեսան դահլիճի
մեջտեղում հասակով մեկ փռված մի հսկայական տրոլի, նույնիսկ ավելի մեծ ու զզվելի, քան
այն մեկը, որին իրենք շլացրել էին Բոլոր սրբերի օրը: Տրոլն արդեն փայտացել էր: Նրա գլխին
մի զարհուրելի խորաբաց արյունոտ վերք էր երևում:
— Ի՞նչ լավ Է, որ ստիպված չենք սրա հետ գործ ունենալ, ― ասաց Հարրին զգուշությամբ
անցնելով տրոլի աժդահա ոտքերից մեկի վրայով, — շտապենք այստեղից, թե չէ հիմա
կխեղդվեմ:
Նա դեպի իրեն քաշեց ու բացեց մյուս դուռը: Երկուսն էլ անհամարձակ նայեցին ներս:
Սակայն սենյակում ոչ մի սարսափազդու բան չկար: Սենյակի մեջտեղում կանգնած էր մի
սեղան, որի վրա ուղիղ շարքով շարված էին տարբեր չափերի ու ձևերի յոթ շշեր:
— Սառկեկի հմայապտնեշն է… Այստեղ ի՞նչ պիտի անենք:
Նրանք դռնով ներս քայլեցին, և նույն վայրկյանին դռան բացվածքը բոցավառվեց վառ
մորեգույն կրակի լեզուներով, որոնք մերթ ընդ մերթ բռնկվում էին մանուշակագույն բոցերով:
Գրեթե անմիջապես բոցավառվեց նաև սենյակի դիմացի պատից դուրս տանող դռան
բացվածքը, բայց կրակի սև ու արծաթափայլ լեզուներով: Նրանք ընկել էին ծուղակի մեջ:

— Այստեղ նայի՛ր, — Հերմիոնան սեղանից վերցրեց մագաղաթի մի երկար կտոր, որն
ընկած էր շշերի կողքին: Հարրին նրա ուսի վրայով սկսեց կարդալ թղթի վրա գրված ուղերձը․
Առջեւում փորձանքն է սպասում դարանած, Վերադարձն է քո փրկությունն անկասկած:
Բայց երկուսը յոթից պատրաստ են օգնել, Թե գիտես՝ խմի՛ր, պետք չէ վարանել: Յոթնյակից
մեկը՝ սեղանին շարված, Սեւաբող դռնով կտանի քեզ առաջ: Մյուս օգնականդ՝ շարքում
թաքնված, Կարմրաբոց դռնով՝ կբացի վերադարձ: Մեզնից երկուսը՝ այս շարքում հրաշազոր,
Զուլալ գինով են լցված՝ քղցր, բայց անզոր: Յոթից երեքը թույն են մահաբեր, Զոհին են
սպասում՝ նենգ ու անհամբեր: Լավ մտածիր, ընտրություն արա ճիշտ, Ընտրիր՝ կամ այստեղ
կմնաս դու ընդմիշտ: Կենաց ու մահու ընտրությանը օգնող, Չորս խորհուրդներ կտանք՝ քեզ
հուշող: Առաջին․ ինչքան էլ խորամանկ լինի Թույնը՝ թաքնված մեր շարքի միջին, Նախ գտիր
այն շիշը, որում կա գինի, Թունը ծվարած է նրա ձախ կողքին: Երկրորդ․ շարվեշար կանգնած
են յոթ շշեր, Եզրերի շշերն են հակադիր տարբեր, Սակայն որ ծայրից էլ դու ընտրես, Առաջ չես
գնա, դրանք չեն օգնի քեզ: Երրորդ․ ինչպես տեսնում ես պարզ ու հստակ Տարբեր են շշերի եւ
ծավալ, եւ հասակ, Ոչ թզուկ շիշը, ոչ էլ մեծ հսկան Մահ չեն թաքցնում, նրա՛նք չեն
մարդասպան: Չորրորդ․ աջից երրորդն ու երկրորդը՝ ձախից Երկվորյակ են համով՝ թե
փորձես հանկարծ, Թեեւ տարբեր են արտաքին տեսքից, Շարքի հակադիր կողմերում
կանգնած:
Հերմիոնան մի խոր հոգոց հանեց, և Հարրին ապշեց՝ տեսնելով, որ նա ժպտում էր: Ինչ, ինչ,
բայց այդ պահին նա Հերմիոնայից ժպիտ չէր ապասի:
— Գերազա՜նց է, ― ասաց Հերմիոնան, ― Սա մագիա չէ, սա տրամաբանություն է, զուտ
տրամաբանական հանելուկ… Բազմաթիվ մեծ հրաշագործներ իրականում
տրամաբանությունից բացարձակապես զուրկ են և եթե մեր տեղը լինեին ընդմիշտ կլռվեին
կձնային այստեղ:
— Իսկ մե՞նք… Մենք էլ ենք դատապարտված ընդմիշտ այստեղ մնալու:
— Իհարկե ոչ: Ամեն ինչ այստեղ է՝ այս թղթի վրա: Յոթ շիշ․ երեքը թույն են, երկուսը՝ գինի,
մեկն անվնաս առաջ կտանի սև բոցերի միջով, մյուսը կօգնի ետ գնալ մորեգույն բոցերով:
— Բայց ի՞նչ իմանանք, թե որն է պետք խմել:
— Թող մի րոպե մտածեմ:
Հերմիոնան մի քանի անգամ կարդաց ուղերձը: Հետո նա ետ ու առաջ քայլեց շշերի շարքով՝
ինչ-որ բան մրմնջալով ու մատը հերթով ցցելով շշերի վրա: Վերջապես նա ծափ տվեց:
— Պատրաստ եմ, — ասաց նա, — ամենափոքր շիշը մեզ առաջ կտանի սև բոցերի միջով
դեպի Քարը:
Հարրին նայեց պստլիկ շշին:
— Այստեղ կհերիքի միայն մեզնից մեկի համար, ― ասաց նա, ― հազիվ մի կում լինի մեջը:

Նրանք նայեցին իրար:
— Ո՞ր մեկն է տանում ետ՝ մորեգույն բոցերի միջով:
Հերմիոնան մատնացույց արեց շարքի աջ եզրին կանգնած մի կլոր շիշ:
— Դու կխմես դրանից, ― ասաց Հարրին, ― կվերադառնաս ու հոգ կտանես Ռոնի համար:
Թռչող բանալիների սրահից կվերցնեք ցախավելները: Դրանք ձեզ կօգնեն դուրս թռչել
հորանցքով ու անցնել Խավիկի կողքով: Ուղիղ կգնաս թռչնանոց ա Հեդվիգին կաղարկես
Դամբլդորի ետևից, նա ձեզ այստեղ է պետք: Ես, թերևս, կկարողանամ մի որոշ ժաձանակ
Սառկեկին պահել, սակայն, իսկապես, ես նրան հավասար մրցակից չեմ:
— Բայց Հարրի, իսկ եթե Գիտես։թե։ովը նրա հետ լինի՞…
— Դեհ, ինչ ասեմ… Մեկ անգամ արդեն բախտս բերել է, ― ասաց նա՝ մատնանշելով
ճակատի սպին, ― գուցե այս անգամ էլ հաջողեմ…
Հերմիոնայի շուրթերը դողդողացին, և նա հանկարծ առաջ նետվեց ու գրկեց Հարրրին:
— Հերմիո՛նա…
— Հա՛րրի, դու մեծ, մեծագույն հրաշագործ ես…
— Դու ինձնից ավելի մեծ հրաշագործ ես, ― չափազանց շփոթված, ամոթխած ասաց
Հարրին, երբ Հերմիոնան ետ քայլեց:
— Ես…, ― ասաց Հեմիոնան, ― միայն գրքեր ու ջանասիրություն… Շատ ավելի կարևոր
բաներ կան՝ հավատարմության, խիզախություն… Ա՜խ, Հարրի… զգույշ կլինես…
— Դու առաջինը խմիր, ― ասաց Հարրին, ― հաստատ համոզված ես չէ՞, թե որ շշում ինչ
է…
—Միանգամայն, ― Հերմիոնան մի երկար կում արեց աջ եզրի կլորավուն շշից և ցնցվեց:
— Թույն հո չէ՞ր, — անհանգստացած հարցրեց Հարրին:
— Ոչ, բայց սառայցի պես սառն էր:
— Շտապի՛ր… Գնա՛, քանի դեռ ուժը չի կորցրել:
— Հաջողություն քեզ… զգույշ կլինես…
— ՇՏԱՊԻ՜Ր…
Հերմիոնան շրջվեց և քայլեց մորեգույն բոցերի միջով:
Հարրին խոր շունչ քաշեց և ձեռքը վերցրեց ամենափոքր շիշը: Նա դեմքով շրջվեց դեպի սև
բոցերի կողմը:
— Ես գալիս եմ, — հաստատակաձ ասաց նա ու մի շնչով դատարկեց փոքր շիշը

Իսկապես, այնպիսի զգացողություն էր, ասես, հեղուկ սառույց ծորաց երակներով: Նա շիշը
ցած դրեց ու առաջ գնաց: Հարրին քայլեց սև բոցերի միջով ու տեսավ, թե ինչպես կրակի
արծաթափայլ լեզուները պարուրեցին իր մարմինը: Մի պահ սև կրակից բացի նա ոչինչ չէր
տեսնում, հետո նա հայտնվեց հաջորդ՝ վերջին սրահում:
Այնտեղ արդեն ինչ-որ մեկը կար: Սակայն դա Սառկեկը չէր, և ոչ էլ նույնիսկ Գիտես-թե-ովն
էր…

Գլուխ տասնյոթերորդ․ Երկու դեմք ունեցող մարդը
…Քուիրեյն էր:
— Դու՜ք, — բացականչեց Հարրին: Քոփրելը ժպտաց: Նրա դեմքը բոտրովին չէր ջղաձգվում:
— Ես… — հանգիստ ասաց նա, — Ես էլ մտածում էի, արդյոք, կհանդիպե՛մ քեզ այստեղ,
Փոթթեր:
— Բայց ես կարծում էի… Սառկեկը…
— Սեվե՞րուսը… ― Քուիրելը ծիծաղեց, սակայն դա նրա սովորական դողդոջուն,
վախվորած ծիծաղը չէր, այլ սառը և սուր քրքիջ: — Իսկապես, Սիվերուսի ոճը կարելի է
յուրահատուկ համարել, նա իրոք հիշեցնում է սև մոգերի տեսակին: Պարզապես մեծ
հաջողություն էր, որ նա անդադար ոտքի տակ էր ընկնում և մարդաչափ չղջիկի վախեցնող
կերպարանքով ուշադրությունը ինձնից շեղում իր վրա: Նման չարադավ տեսքով մեկի
կողքին էլ ով կկասկածեր խեղճ պ–պրոֆ։ֆես։սոր Քուիրելին:
Հարրին աչքերին չէր հավատամ… Բայց ինչպե՞ս… Մի՞թե դա ճիշտ է… Ուղղակի
անհավատալի է:
— Բայց Սառկեկը փորձում էր սպանել ինձ…
— Ո՛չ… Այդ ե՛ս էի փորձում սպանել քեզ: Քո ընկերուհի օրիորդ Գրեյնջերը պատահաբար
ինձ հրեց, վայր գցեց, երբ քվիդիչի խաղի ժամանակ շտապում էր հրդեհել Սառկեկի
պարեգոտը: Նա խախտեց իմ տեսողական կապը քեզ հետ: Մի քանի վայրկյան էլ ուշանար, և
ես քեզ ցախավելից վայր կգցեի: Իսկ ես վաղուց արդեն վերջդ տված կլինեի, եթե Սառկեկը
շարունակ հակաաղոթք կմրթմրթար՝ փորձելով փրկել քեզ:
— Սառկեկը փորձում էր փրկե՛լ ինձ…
— Իհարկե, — անտարբեր ձայնով ասաց Քուիրելը, — Քո կարծիքով այդ ինչու նա հանկարծ
որոշեց դատավոր լինել քվիդիչի հաջորդ խաղում: Նա ուզում էր անձամբ համոզվել, որ ես
կրկին նման բան չեմ անի: Ծիծաղելի չէ՞, արդյոք… Զուր ջանքեր… Միևնույն է, ես ոչինչ էլ չէի
կարողանա անել Դամբլդորի ներկայությամբ: Իսկ մյուս բոլոր ուսուցիչները մտածեցին, որ

Սառկեկը նպատակ է դրել, որ Գրիֆինդորին չթողնի հաղթել մրցույթում: Կան չէ՞ մարդիկ, որ
կարողանում են իրենք իրենցից բոբո սարքել բոլորի աչքում… Սակայն ժամանակի ինչպիսի
կորուստ… Խեղճ Սառկեկի բոլոր ջանքերն ապարդյուն անցան, որովհետև ես, միևնույն է,
կսպանեմ քեզ այսօր, հենց հիմա…
Քուիրելը մատները ճրթացրեց: Օդից հանկարծ պարաններ հայտնվեցին և պիրկ
փաթաթվեցին Հարրիր շուրջը:
— Փոթթեր, դա չափազանց երկար քիթ ունես ապրելու համար: Բոլոր սրբերի օրը
չհասցրեցի նույնիսկ հասկանալ, թե ինչպես կարողացար՝ դպրոցում թոկից փախածների պես
վազվզելով, տապալել իմ գերազանց պլանը, մինչդեռ ես երկար էի պատրաստվում տեսնելու,
թե ինչն է պաշտպանում Քարը:
— Ուրեմն դո՛ւք էիք տրոլին ներս թողել…
— Անշուշտ, ես հատուկ տաղանդ ունեմ տրոլներին հնազանդեցնելու գործում, չգիտեի՞ր
ինչ է… Երևի ուշադրություն դարձրիր, թե ինչ եմ արել այն մեկի հետ, որը պահպանում էր
այստեղ գալու ճանապարհը: Դժբախտաբար, մինչ բոլորը վազվզում էին դպրոցում՝
փնտրելով իմ դանդալոշիկին, Սառկեկը, որն արդեն սկսել էր կասկածել ինձ, ուղիղ գնաց
երրորդ հարկի միջանցքը՝ կտրելով իմ ճանապարհը, և ոչ միայն տրոլին չհաջողվեց ձեզ
ճխլտել, այդ եռագլուխ գազանը նույնիսկ չկարողացավ մի կարգին կծել-պոկել Սառկեկի
ոտքը… Իսկ հիմա ձայնդ կտրի՛ր… էլ չխոսե՛ս ու տեղիցդ չշարժվե՛ս… Ինձ պետք է
կենտրոնանալ այս հետաքրքիր հայելու վրա…
Միայն այդ պահին Հարրին հասկացավ, թե ինչի առջև էր կանգնած Քուիրելը: Դա
Իրենքնազարե հայելին էր:
— Այս հայելին Քարը գտնելու բանալին է, — ինքն իրեն մրթմրթում էր Քուիրելը՝ պտտվելով
հայելու շրջանակի շուրջը, — Միայն Դամբլդորից կարելի էր նման ցնդած ֆոկուս սպասել…
սակայն նա այս պահին Լոնդոնում է… իսկ երբ վերադառնա, ես արդեն շա՜տ հեռու կլինեմ,
Հարրին մտածեց, որ միակ բանը, որ ինքն այդ պահին կարող է անել, դա շարունակ խոսելն է՝
շեղելով Քուիրելի ուշադրությունը Հայելու վրա կենտրոնանալուց:
— Ես տեսա ձեզ ու Սառկեկին Անտառում… — դուրս տվեց նա՝ մտքին առաջին եկածը:
— Այո… — անտարբեր ասաց Քուիրելը՝ պտտվելով հայելու շուրջն ա փորձելով տեսնել, թե
դրա ետևում ինչ կար, — այդ ժամանակ նա արդեն գլխի էր ընկել իմ մասին և փորձում էր
կռահել, թե ես ինչքան եմ առաջ գնացել: Նա հենց սկզբից էր կասկածում ին:: Փորձում էր
նույնիսկ վախեցնել․, այդ ողորմելին… կարծես ես նրանից պիտի վախենայի ՝ մեջքիս Լորդ
Վոլդեմորթի պես հովանավոր ունենալով…
Քուիրելը դուրս եկավ հայելու ետևից և կանգնելով ուղիղ հայելու առջև, նայեց ինքն իր վրա:
— Ես տեսնամ եմ Քարը… Տեսնում եմ, թե ինչպես եմ այն ընծայում իմ տիրոջը… բայց ո՞ւր է
այն…

Հարրին ձգեց մարմնի բոլոր մկանները՝ փորձելով թեթևացնել իրեն կաշկանդող
կապանքները, սակայն դրանք մի մազաչափ անգամ տեղի չտվեցին: Նա պետք է մի բան
աներ, որպեսզի Քուիրելի ուշադրությունը շեղեր հայելուց:
— Բայց Սառկեկն ինձ միշտ այնքան էր ատում…
— Իսկ ինչու՞ «էր»… Հիմա էլ է ատում, ― ասաց Քուիրելը եւ կանգնեց նրա թիկունքում:
Հարրին շնչեց այն տարօրինակ հոտը, որը գալիս էր Քուիրելի գլխի փաթթոցից: Նա աչքերը
փակելով մի քայլ արեց հայելու առաջ և աչքերը կրկին բացեց:
Հարրին տեսավ իր արտացոլումը, սկզբում գունատ և վախեցած: Սակայն մի պահ անց
արտացոլումը ժպտաց իրեն: Հայելու միջի Հարրին ձեռքը տարավ շալվարի գրպանը և մի
արնակարմիր գույնի քարի կտոր հանեց այնտեղից: Հայելու միջի Հարրին աչքով արեց և քարը
կրկին գրպանը գցեց, և միաժամանակ Հարրին զգաց, որ մի կոշտ բան ծանրացավ իր շալվարի
գրպանում: Ինչ-որ աներևակայելի հրաշքով Քարը հայտնվել էր իր մոտ:
— Դե՛հ, — անհամբեր ասաց Քուիրելը, — ի՞նչ տեսար…
Հարրին հավաքեց իր ամբողջ արիությունը և…
— Ես տեսնում եմ ինձ՝ Դամբլդորի ձեռքը սեղմելիս, ― բստրեց նա, ― ես Գրիֆինդոր տան
համար շահել եմ Միաբանաթյունների գավաթը:
Քոփրելը կրկին ինչ։որ հայհոյանք մրթմրթաց:
— Մի կողմ անցիր, — կոպտորեն ասաց նա, և Հարրին կողմ քայլեց՝ հստակորեն զգալով
քարի ծանրությունը շալվարի գրպանում: Ա՜խ, ինչ հարմար պահ էր կամացուկ ծլկելու
համար: Բայց նա հինգ քայլ էլ չէր արել, երբ մի բարձր ձայն սկսեց խոսել՝ տարածվելով օդի
մեջ, թեև Քուիրելի շրթունքները չէին շարժվում:
— Նա ստում է… ստում է…
— Փո՚թթեր, ե՛տ արի այստեղ, — բղավեց Քուիրելը,―ինձ ճի՛շտն ասա… Ի՞նչ տեսար
հայելու մեջ:
Անտեսանելի խոսողի ձայնը կրկին լսվեց:
— Թող ես խոսեմ նրա հետ… դեմ առ դեմ…
— Տե՛ր իմ, դուք դեռ բավականաչափ ուժ չունեք դրա համար:
— Դրա համար ուժերս կբավարարեն… Հարրիին այնպիսի զգացողություն պատեց, ասես
սատանի ծուղակի ցողունները կրկին գամել էին նրան կանգնած տեղում: Սարսափից
քարացած, նա դիտում էր, թե ինչպես Քուիրելը ձեռքերը տարավ դեպի իր գլխի չալման ու
սկսեց քանդել փաթթոցը: Ի՞նչ է կատարվում… Փաթթոցը մի կողմ ընկավ: Առանց դրա
Քուիրելի գլուխը անսովոր փոքր էր երևում: Հետո նա սկսեց դանդաղ շրջվել կանգնած
տեղում:

Հարրին կճչար, եթե կոկորդից ձայն դուրս գար: Այնտեղ, որտեղ պետք է լիներ Քուիրելի
ծոծրակը՝ նրա գանգի ետնամասի վրա մի դեմք էր ցցված, մի այնպիսի այլանդակ և
սարսափազդու դեմք, որի նմանը Հարրին երբեք կյանքում դեռ չէր տեսել: Դեմքը կավիճի պես
սպիտակ էր, արյունով լցված, ասես կրակ թափող նեղ աչքերով, և քթի փոխարեն օձի մռութի
նման լայն ու շեղ մութ խոռոչներով:
— Հարրի Փոթթեր… ― շշնջաց դեմքը: Հարրին փորձեց մի քայլ ետ նահանջել, սակայն
ոտքերը տեղից չշարժվեցին:
— Տեսնու՞մ ես, թե ինչ եմ դարձել ես… ― ասաց դեմքը, ― ինձնից միայն ստվեր է մնացել,
տեսիլք… Ձև ու պատկեր ստանում եմ միայն, երբ կիսում եմ որևէ մեկի հետ նրա մարմինը…
Սակայն միշտ էլ եղել են այնպիսիք, որ պատրաստ են ինձ ներս թողնել իրենց սրտերի և
ուղեղների մեջ… Միեղջյուրի արյունը ինձ ուժ տվեց անցած շաբաթների համար… Դու
Անտառում տեսար, թե ինչպես էր հավատարիմ Քուիրելն ինձ համար միեղջյուրի արյուն
խմում… և հենց որ ձեռքս գցեմ Կյանքի էլեքսիրը, կկարողանամ նոր մարմին ստեղծել ինձ
համար… Իսկ հիմա… միգուցե ինձ տա՞ս այն Քարը, որը գտնվում է շալվարիդ գրպանում:
Ուրեմն նա գիտեր: Հարրին հանկարծ նորից սկսեց զգալ իր անզգայացած ոտքերը և ետ
սայթաքեց:
— Մի հիմարացի՛ր, ― մռնչաց դեմքը, ― փրկի՛ր կյանքդ ու միացի՛ր ինձ… այլապես
կարժանանաս նայն անփառունակ ճակատագրին, ինչ ծնողներդ… Նրանք մահացան ինձնից
ողորմածություն աղերսելով…
— ՍՈ՛ւՏ ԵՍ ԱՍՈւՄ, ― հանկարծ ճչաց Հարրին: Քուիրելը ետ։ետ էր քայլում որպեսզի
Վոլդեմորթը կարողանար տեսնել նրան: Ճիվաղի դեմքը ժպտում էր:
— Ինչքան տպավորի՜չ է… — ֆշշացրեց նա, — Ես ճիշտ էլ գնահատել եմ խիզախությունը…
Այո՛, տղաս, քո ծնողները խիզախ մարդիկ էին… Սկզբում ես սպանեցի հորդ, և նա մինչև իր
վերջին շունչը խիզախորեն կռվում էր ինձ հետ… Սակայն մայրդ… նրա մահը բոլորովին
անիմաստ էր, նա կարող էր և չմեռնել… Նա փորձում էր պաշտպանել քեզ… Դեհ, տո՛ւր ինձ
այդ քարը, որպեսզի մորդ ինքնազոհությունը ապարդյուն չլինի:
— ԵՐԲԵ՛Ք: Հարրին ցատկեց սևաբոց դռան կողմը, սակայն Վոլդեմորթը աղաղակեց․
— ԲՌՆԻ՛Ր ԴՐԱՆ, ― և հաջորդ վայրկյանին Հարրին զգաց Քուիրեյի ձեռքն իր դաստակի
վրա: Անմիջապես ասեղների պես ծակող սուր ցավ անցավ Հարրիի սպիով: Գլուխն այնպիսի
ցավ համակեց, ասես գանգը ուր որ է Երկու կես էր լինելու: Նա աղաղակեց ու սկսեց
պայքարել ուժերի ներածին չափով՝ փորձելով ազատվել Քուիրելից, և, ի զարմանս իրեն,
հաջորդ վայրկյանին Քուիրելը բաց թողեց նրա ձեռքը: Գլխի ցավը նվազեց: Հարրին խելագարի
պես աչքերը չռած սկսեց շուրջը նայել, որ տեսնի, թե որտեղ է Քուիրելը, և տեսավ նրան քիչ
հեռու՝ ցավից կծկված կանգնած, ապշահար հայացքը գամած ձեռքի ափին, որն ուղղակի
աչքերի առաջ ուռում և ծածկվում էր կարմիր, թաց, պղպջացող վերքերով:

— Բռնիր դրան… ԲՌՆԻ՛Ր ԴՐԱՆ… ― անդադար աղաղակում էր Վոլդեմորթը, և Քուիրելը
տեղից ցատկեց դեպի Հարրին, առաջ հրելով վայր գցեց նրան ու ծնկներով գետնին գամելով,
ձեռքերով բռնեց Հարրիի պարանոցը: Հարրիի սպին այնպիսի ուժգնությամբ սկսեց ցավել որ
գրեթե կուրացրեց նրան, սակայն մշուշի մեշ Հարրին տեսնում էր, որ Քուիրելի դեմքը
նույնպես այլայլված է անտանելի ցավից:
— Տեր իմ, ես չեմ կարողանում բռնել նրան… ձեռքերս… ձեռքերս…
Եվ Քուիրելը ծնկներով Հարրիին գետնին գամած պահելով, բաց թողեց ձեռքերը նրա
կոկորդից հուսահատ ու անօգնական նայելով իր ափերին:
Հարրին տեսավ, որ նրա ափերը, ասես, մինչև միսը այրված լինելն, իսկ մաշկը՝ արյունոտ ա
կոկված, կտոր։կտոր կախված էր մսից:
— Ուրեմն սպանի՛ր նրան, հիմա՛ր… վերջ տաո՛ւր դրան… — ոռնում էր Վոլդեմորթը:
Քուիրելը մի ձեռքը բարձրացրեց մահացու անեծք կատարելու համար, սակայն Հարրին
բնազդաբար առաջ նետվեց և ափերով բռնեց Քուիրելի դեմքը:
— ԱԱԱԱԸԸԸ՜ՂՂ…
Քուիրելը ցած գլորվեց Հարրիի վրայից արյունոտված ու այլանդակված դեմքով, և Հարրին
հասկացավ, որ Քուիրելը չի կարող իր մաշկին դիպչել առանց անտանելի ցավոտ վերքեր
ստանալու: Հարրիի միակ փրկությունը Քուիրելին այնքան ցավ պատճառելն էր, որ նա
չհասցնի մահացու անեծք կատարել:
Հարրին ոտքի ցատկից և առաջ նետվելով, երկու ձեռքով բռնեց Քուիրելի դաստակն ու
ինչքան ուժ ուներ սեղմեց: Քուիրելը ճչաց ու փորձեց Հարրիին ցած գցել կրկին… Հարրիի գլխի
ցավը կուրացուցիչ էր, նա գրեթե ոչինչ չէր տեսնում և միայն լսում էր Քուիրելի անտանելի
աղաղակներն ու Վոլդեմորթի ոռնոցը․ «ՍՊԱՆԻ՛Ր ՆՐԱՆ, ՍՊԱՆԻ՛Ր ՆՐԱՆ, ՍՊԱՆԻ՛Ր
ՆՐԱՆ»… և ուրիշ ձայներ, որոնք արձագանքում էին Հարրիի գլխում․ «Հա՛րրի, Հա՛րրի»…
Նա զգաց, ինչպես էր Քուիրելի ձեռքը ցնցվում իր ափի մեջ ու փորձում դուրս պրծնել…
հետո ամեն ինչ կորավ ու նա հայտնվեց բացարձակ մթության մեջ՝ ընկնելով վար… վար…
վար…
Ինչ-որ ոսկյա բան էր փայլփլում նրա գլխավերևում; Բանբերն էր… Հարրին փորձեց բռնել
այն, բայց ձեռքերը չափազանց ծանր էին: Նա թարթեց աչքերը: Դա բոլորովին էլ Բանբերը չէր,
դա ոսկյա շրջանակով ակնոց էր: Ի՜նչ տարօրինակ է…
Հարրին կրկին թարթեց: Ալբուս Դամբլդորի ժպտացող դեմքը դուրս լողաց մշուշից՝ ուղիղ
նրա գլխավերևում:
— Բարի օր, Հարրի, ― ասաց Դամբլդորը: Հարրին աչքերը պլշեց նրա վրա, հետո հանկարծ
հիշեց․
— Սըր, Քա՛րը… Դա Քուիրելն էր… Քարը նրա մոտ է… Շո՜ւտ…

— Հանգստացիր, սիրելիս, հանգստացիր… Դու մի քիչ ետ ես մնացել
իրադարձություններից, — ասաց Դամբլդորը, ― Քարը Քուիրելի մոտ չէ:
— Իսկ ու՞մ մոտ է, սըր… Ես…
— Հարրի, հանգստացիր խնդրում եմ, թե չէ մադամ Պոմֆրրն ինձ այստեղից դուրս կվռնդի:
Հարրին թուքը կուլ տվեց ու նայեց շուրջը: Ամենայն հավանականությամբ ինքը
հիվանդանոցային աշտարակում էր գտնվում: Նա պառկած էր մաքուր, հաճելի բուրող
սավաններով անկողնու մեջ, իսկ մահճակալի կողքին մի սեղան էր դրված, որի վրա բլուրի
պես կիտված էր քաղցրավենիքի մի ամբողջ խանութի պաշարների գրեթե կեսի չափ
կոնֆետեղեն:
— Ընկերներիդ ու երկրպագուներիդ կողմից է, ―ժպտալով ասաց Դամբլդորը: ― Այն, ինչ
տեղի է ունեցել զնդաններում քո և պրոֆեսոր Քուիրելի միջև, բացարձակ գաղտնիք է, և
բնականաբար, ամբողջ դպրոցն արդեն գիտի դրա մասին: Կարծում եմ, քեզ ուղարկված
նվերների միջից մադամ Պոմֆրիի կողմից՝ սանիտարական նկատառումներով,
ձերբակալված զուգարանակոնքի խուփը, ամենայն հավանականությամբ, քո մեծ
բարեկամներ Ֆրեդ ու Ջորջ Ուիզլիների մտահղացումն էր: Անկասկած, նրանց կարծիքով, դա
պետք է քեզ շատ զվարճացներ:
— Ինչքա՞ն ժամանակ եմ ես արդեն այստեղ:
— Երեք օր: Պարոն Ռոնալդ Ուիզլին և օրիորդ Հերմիոնա Գրեյնջերը շատ կուրախանան,
երբ իմանան, որ վերջապես ուշքի ես եկել: Նրանք երեք օր շարունակ անհանգստությունից
իրենց տեղ չէին գտնում:
— Բայց Քարը, սըր…
— Տեսնում եմ, քեզ շեղելն անհնար է: Ուրեմն Քարը, ասում ես… Պրոֆեսոր Քուիրելին
չհաջողվեց Քարը խլել քեզնից: Ես ճիշտ ժամանակին տեղ հասա նրան կանգնեցնելու համար:
Թեև պետք է խոստովանեմ, որ ինքդ մենակ էլ շատ լավ էիր նրա հախից գալիս:
— Դուք եկա՞ք… Ձեզ հասա՞վ Հերմիոնայի ուղարկած բուն…
— Մենք երևի ճանապարհին կորցրինք իրար, որովհետև Լոնդոն հասնելուս պես ես
անմիջապես հասկացա, որ ինձ անհրաժեշտ է լինել այնտեղ, որտեղից հենց նոր եկել եմ:
Փառք աստծո, ժամանակին տեղ հասա, որ նրան հեռու վանեմ քեզնից:
— Ուրեմն այդ դուք էիք…
— Ես վախենում էի, որ ուշացել եմ:
— Մի քիչ էլ… ու արդեն կուշանայիք: Ես չէի կարողանա Քուիրելին ավելի երկար հեռու
պահել Քարից:

— Ինձ Քարը չէր անհանգստացնում, տղաս, այլ դու… Քո գործադրած ճիգերը գրեթե լրիվ
ուժասպառ էին արել քեզ: Մի սարսափելի պահ ես մտածեցի, թե, ավաղ, ուշացել եմ: Իսկ ինչ
վերաբերում է Քարին, այն արդեն չկա, ոչնչացված է:
— Ոչնչացվա՞ծ է, ― ապշահար ասաց Հարրին, — բայց ձեր բարեկամ Նիքողայոս
Ֆլամերը…
— Օ՜հ, դու Նիքոլասի մասի՞ն էլ գիտես… — ասաց Դամբլդորը հրճվանքով, ― Դու,
իսկապես, հզոր հետազոտական աշխատանք ես կատարել, ուղղակի հիացած եմ…
Նիքողայոսն ու ես մի փոքր զրուցեցինք և եկանք եզրակացության, որ բոլորի համար լավ
կլինի, եթե Քարը ոչնչացվի:
— Բայց դա նշանակում է, որ նա ու նրա կինը կմահանան…
— Նրանք բավականաչափ էլիքսիր դեռ ունեն իրենց գործերը կարգավորելու համար, իսկ
հետո…․ այո, անշուշտ, նրանք կմահանան:
Դամբլդորը ժպտաց՝ տեսնելով Հարրիի դեմքին արտահայտված զարմանքը․
— Քեզ պես երիտասարդի համար, բնականաբար, դա անհավանական է հնչում, սակայն
Նիքողայոսի ու Փերենելի համար դա ավելի շուտ նման է մի երկար, երկար օրից հետո
հանգիստ քուն մտնելուն: Ի վերջո, լավ կազմակերպված մտքի համար մահը պարզապես
հաջորդ հրապուրիչ արկածն է, ուրիշ ոչինչ: Իմ կարծիքով Փիլիսոփայական քարն այնքան էլ
մեծ հրաշքներ չի գործում: Ասենք թե, տալիս է խելքից դուրս շատ փող ու անմահություն․ այն,
ինչն ամենայն հավանականությամբ կընտրեն մարդկանցից շատերը… Սակայն, ավաղ,
մարդիկ սովորություն ունեն ընտրելու ճիշտ հենց այն, ինչն իրականում իրենց բոլորովին էլ
պետք չէ:
Հարրրն լուռ էր ու անգամ բառ չէր գտնում խոսելու համար: Դամբլդորը թեթև հազաց ու
հայացքը առաստաղին հառելով, ժպտաց:
— Սըր, ― ասաց Հարրին, ― ես մտածում էի, նույնիսկ եթե Քարն արդեն չկա, բայց Վոլ…
ուզում էի ասել Գիտեք-թե-ովը…
—Նրան Վոլդեմորթ անվանիր, Հարրի, Երբեք մի վախեցիր ամեն ինչ իր անունով կոչելուց:
Անունների նկատմամբ տածած երկյուղը միայն ուժեղացնում է անունը կրողի նկատմամբ
ունեցած վախը:
— Լավ, սըր… Վոլդեմորթը կշարունակի այլ ճանապարհներ փնտրել վերադառնալու
համար… Նրա հետ պայքարը չավարտվեց, չէ՞…
— Ոչ, Հարրի, չավարտվեց: Վոլդեմորթը դեռ ինչ։որ տեղ դեգերում է տեսիլքային, անէական
վիճակում, հավանաբար փնտրելով մեկ ուրիշ զոհի՝ նրա մարմինը զավթելու և ի վերջո
կործանելու համար… Քանի դեռ նա իրականում էապես կենդանի չէ, նրան սպանելն էլ
անհնար է: Վոլդեմորթը լքեց Քուիրելի մարմինը և վերջինիս թողեց, որ անօգնական մեռնի:

Նա հավասարապես դաժան ու անողոք է և՛ իր թշնամիների, և իր հավատարիմ ծառաների
նկատմամբ: Այդուհանդերձ, Հարրի, դու հետաձգեցիր նրա վերադարձը: Թերևս հաջորդ
անգամ էլ մեկ ուրիշը գտնվի՝ պատրաստ առճակատելու Վոլդեմորթին ու նորից խափանի
նրա պլանները: Եվ այսպես շարունակ կրկին ու կրկին հետաձգելով նրա վերադարձը,
հնարավոր է երբեք էլ թույլ չտալ, որ նա հասնի իշխանության:
Հարրին գլխով արեց, բայց այդ թեթև շարժումն իսկ անասելի ցավ պատճառեց նրան: Հետո
նա ասաց․
— Սըր, ես մի քանի հարց ունեմ, որոնց պատասխանները շատ կուզենայի իմանալ, եթե
իհարկե դուք կարող եք ինձ ասել… Ես կուզենայի իմանալ ճշմարտությանը մի քանի բաների
մասին…
— Ճշմարտությունը… — խոր շնչելով ասաց Դամբլդորը․ — ճշմարտությունը իսկապես
հզոր, բայց նաև վտանգավոր բան է, այդ իսկ պատճառով շատ զգուշորեն է պետք վարվել դրա
հետ: Ինչևէ, ես կպատասխանեմ քո հարցերին, եթե միայն շատ հիմնավոր պատճառներ
չունենամ լռելու համար, ինչի դեպքում, պիտի խնդրեմ, որ ներես լռությունս, սակայն,
անշուշտ, ոչ մի դեպքում քեզ չեմ ստի:
—Լավ… Վոլդեմորթն ասաց, որ ինքը մորս սպանեց, միայն այն պատճառով, որ նա ուզում
էր պաշտպանել ինձ: Բայց ինչո՞ւ էր նա ուզում ինձ սպանել, չէ՞ որ ես ընդամենը մեկ
տարեկան երեխա էի:
Այս անգամ Դամբլդորը շատ խոր հոգոց հանեց:
— Ավաղ, հենց առաջին իսկ հարցիդ չեմ կարող պատասխանել: Ոչ այսօր… ոչ այժմ… Մի
օր դու ինքդ կիմանաս այդ հարցի պատասխանը… Երբ ավելի կհասունանաս… Իսկ առայժմ
ուղղակի մտքիցդ հանիր դա, Հարրի: Գիտեմ, որ հիմա դու չես ուզում լսել, բայց երբ
պատրաստ լինես, պատասխանը ինքդ կգտնես…
Հարրին գիտեր, որ վիճելն անիմաստ է:
— Բայց ինչու՞ Քուիրելը չէր կարողանում դիպչել ինձ:
— Մայրդ մահացավ՝ փորձելով փրկել քեզ; Մի բան Վոլդեմորթը երբեք չի կարողանա
հասկանալ, և դա սերն է: Նա չի հասկացել, որ քո նկատմամբ մորդ տածած սիրո նման մի
հզոր զգացմունք նույնպես իր նշանն է թողնում՝ ոչ սպիի նման, ոչ տեսանելի ձևով… Այդպիսի
ուժեղ ու համապարփակ սերը, նույնիսկ երբ այն անձը, որը մեզ սիրում էր, արդեն հեռացել է
այս աշխարհից, պաշտպանիչ վահան է դառնում մեզ համար՝ մեր ամբողջ կյանքի
ընթացքում: Այդ վահանը քո մաշկի մեջ է: Ահա թե ինչու Քուիրելը՝ ատելությամբ,
ագահությամբ և փառասիրությամբ տոգորված, իր հոգին կիսած լինելով Վոլդեմորթի հետ,
չէր կարողանում դիպչել քեզ: Նրա համար տանջալից էր դիպչել մեկին, որի վրա այդքան հզոր
մի նշան կա:

Այդ պահին Դամբլդորը մեծ հետաքրքրությամբ սկսեց զննել մի ծիտիկի, որն անհոգ ծլվլում
էր պատուհանի քարե ելուստի վրա, ինչը ժամանակ տվեց Հարրիին աչքերը չորացնել իր
սավաններով: Երբ Հարրին այնքան հանդարտվեց, որ վերականգնեց խոսելու ունակությունը,
նա ասաց․
— Իսկ Անտեսանելիության թիկնո՞ցը… Դուք չգիտե՞ք, թե ով էր ինձ ուղարկել այն:
— Ա՛հ, հայրդ ինձ մոտ էր թողել այդ զարմանահրաշ իրը, ու ես մտածեցի, որ դու թիկնոցը
շատ կհավանես, ― Դամբլդորի աչքերը չարաճճի փայլեցին, ― Օգտակար բան է… Հայրդ
այստեղ եղած ժամանակ դրանից առավելապես օգտվում էր խոհանոցից ուտելիք թռցնելու
համար…
— Մի բան էլ կա…
— Մի՛ ամաչիր…
— Քուիրելն ասաց, որ Սառկեկը…
— Պրոֆեսոր Սառկեկը, Հա՛րրի…
— Օհ, այո… Քուիրելն ասաց, որ նա ինձ ատում է, որովհետև ժամանակին ատել է իմ հորը:
Դա ճի՞շտ է:
— Դե՛հ, իրոք, կարելի է ասել, որ նրանք իրար չէին համակրում: Գրեթե այնպես, ինչպես դու
և Մալֆոյը: Սակայն հայրդ մի բան արեց, որի համար Սառկեկը նրան երբեք չկարողացավ
ներել:
— Ի՞նչ:
— Փրկեց նրա կյանքը:
— Ի՞նչ:
— Այո… — ասաց Դամբլդորը մտազբաղ, — Մի՞թե ծիծաղելի չէ, թե երբեմն ինչպես են
ծավալվում մարդկային հարաբերությունները: Պրոֆեսոր Սառկեկը չի կարող ներել՝
հայրիկիդ արած լավության դիմաց, պարտքի զգացումով ապրելու բեռը… Ես համոզված եմ,
որ այս տարի նա այդքան ուժ և ջանք գործադրեց քեզ պաշտպանելու համար, որովհետև
հավատացած էր, որ դա ինչ-որ չափով կարող է փարատել հայրիկիդ նկատմամբ իր ունեցած
պարտքի զգացումը: Նրա կարծիքով՝ քեզ պաշտպանելով, ինքը քվիտ է լինում հորդ հետ: Իսկ
դա նրան հնարավորություն կտա մինչև իր կյանքի վերջը հանգիստ խղճով շարունակել ատել
հայրիկիդ հիշատակը…
Հարրին փորձեց հասկանալ դա, սակայն գլուխը լարումից սկսեց թնդալ զարկերակի
յուրաքանչյուր հարվածի հետ, և նա մտքերը մի կողմ վանեց:
— Եվ, սըր, դեռ մի բան էլ կա:
— Հենց մե՞կը…

— Այդ ինչպե՞ս ստացվեց, որ Քարը հայելու միջից հանկարծ իմ գրպանում հայտնվեցֈ
— Ա՜հ… Ուրախ եմ, որ այդ հարցը տվեցիր: Դա իմ գերազանց գաղափարներից մեկն էր, և,
մեր մեջ ասած, իսկապես հանճարեղ միտք էր: Հասկանո՞ւմ ես, այդ ֆոկուսի իմաստն այն էր,
որ միայն նա, ով ուզում է գտնել Քարը՝ գտնել, սակայն ոչ օգտագործելու համար,
կկարողանար ստանալ այն, այլապես հայելու մեջ նայողը կտեսնի իրեն՝ ոսկի կամ կյանքի
էլիքսիր սարքելիս: Ուղեղս երբեմն նույնիսկ ինձ է զարմացնում,․․ Դե՛հ, վերջ, բավական է
հարցեր տաս… Ես առաջարկում եմ, որ սկսես ա՛յ, այս կոնֆետներից….

Հանգստյան օրերի համար

Բրունո Ֆերեո

Սև ոչխարը

Կար- չկար մի սև ոչխար։ Հոտում մյուս բոլոր ոչխարները սպիտակ էին։ Նրանք ատում էին սև ոչխարին և նրա հետ շատ վատ էին վարվում։ Հենց որ տեսնում էին նրան, սկսում էին փնթփնթալ. «Հեռացի՛ր, դու այլանդակ ես, դու բնության սխալն ես»։ Նրանք երջանիկ էին միայն այն ժամանակ, երբ տեսնում էին, թե ինչպես է սև ոչխարը լաց լինում։

Բելինդան՝ գեր, սպիտակ ոչխարը, առանձնապես դաժան էր վարվում սև ոչխարի հետ։ Նա հոտի առաջնորդն էր։ Մյուս բոլոր ոչխարները միշտ հետևում էին նրան, կրկնում էին այն, ինչ նա էր ասում։

Սև ոչխարը տխուր էր։ Նա շատ էր ուզում մյուսների նման լինել, սակայն ոչ մի կերպ չէր կա­րող փոխել իր գույնը։ Երբեմն ցանկանում էր փախչել այդտեղից ու կորչել։ Սակայն ամեն անգամ ետ էր վերադառնում, քանի որ չգիտեր, թե ինչպես կարող էր ապրել մեն-մենակ։

Բելինդան խիստ ու հպարտ էր։ Նա որոշեց ճանապարհ ընկնել և ուսումնասիրել կյանքն ու աշխարհը։
Նա անցնում էր նոր արոտավայրերով։ Երբ հանդիպում էր նոր հոտերի, կանգ էր առնում նրանց մոտ և հպարտորեն ասում. «Ես հոտի առաջնորդ եմ։ Բոլորը լսում են ինձ։ Ես մեկն եմ նրանցից, ովքեր որոշում են, թե ինչ պետք է անել։»

Մի օր Բելինդան հանդիպեց շատ մեծ ու անսովոր հոտի։ Հոտի բոլոր ոչխարները սև էին։ Սկզբում նա զարմացավ, հետո սկսեց քրքջալ։ Նա այնքան համոզված էր, որ իր սպիտակ մորթին գերազանցություն ունի, որ ետ ընկրկեց ու շարունակեց ծիծաղել նրանց վրա։ Հետո մոտեցավ հոտին։

Սակայն ամբողջ հոտը սկսեց ծաղրանքով նրա վրա ծիծաղել։

Բելինդան առաջ երբեք հնարավորություն չէր ունեցել տեսնելու, թե ինչպես է մի սեփ-սև ոչխար նայում ուղիղ իրեն և ասում. «Որևէ մեկդ երբևէ տեսե՞լ եք ավելի ծիծաղելի բան, քան սա։ Պետք է պոկել սրա վրայից այս մորթին ու տեսնել, թե ինչ կա տակը։» Ամբողջ հոտը սկսեց ծիծաղել։ Բելինդան շրջվեց և որքան կարող էր արագ վազեց։ Սև հոտը նայեց նրա հետևից և շարունակեց ծիծաղել։ Նա վազեց դեպի մեկ այլ արոտավայր, որտեղ տեսավ մեկ այլ մեծ հոտ։

Նա երբեք չէր տեսել նման հոտ. այնտեղ կային սև ոչխարներ, սպիտակ ոչխարներ, մոխ­րագույն ոչխարներ, պուտավոր ոչխարներ, բոլորը խառն ապրում էին նույն հոտում։ Հիմա, երբ նա կորցրել էր իր ինքնավստահությունը, կանգ առավ ու կասկածով մտածեց. «Տեսնես այս հոտն ինչպե՞ս կվարվի ինձ հետ»։

Մի ոչխար տեսավ նրան և սիրալիր հարցրեց. «Որտեղի՞ց ես գալիս»։ Բելինդան պատասխանեց. «Ես եկել եմ սարի այն կողմից»։ Մի սև ոչխար մոտեցավ նրան, և Բելինդան պատրաստվեց փախչել։ Սև ոչխարն ասաց. «Մի՛ վախեցիր։ Մնա այստեղ մեզ հետ որքան ցանկանում ես։ Խոտն այստեղ շատ թարմ է։ Մենք ողջունում ենք քեզ»։

Բելինդան մնաց այդ հոտի հետ երկու օր։ Հետո որոշեց վերադառնալ տուն։ Հոտին հրաժեշտ տալուց առաջ նա ասաց. «Դուք աշխարհի լավագույն հոտն եք։ Դուք ընդունում ու հարգում եք բոլոր գույների ոչխարներին։ Իսկ մեր հոտում միայն մեկ սև ոչխար կա։»

  1. Համառոտ՝ 5-6 նախադասությամբ վերապատմել պատմվածքը:
  2. Ո՞րն է ստեղծագործության մեջ արտահայտված գաղափարը:
  3. Համաձա՞յն եք արտահայտված գաղափարի հետ: Հիմնավորեք:
  4. Նկարագրեք իրական կյանքում հանդիպող նման իրավիճակներ ։
  5. Մգեցված բառերն ինչո՞վ են նման: Կարո՞ղ ես նմանատիպ այլ բառեր գտնել:
  6. Շեղատառ գրված միտքը ինչպե՞ս կմեկնաբանես:
  7. Համացանցում ուսումնասիրիր սպիտակ ագռավ դարձվածքի իմաստը:

Մարկ Թվեն

Հետաքրքրասեր Բեսսին

Փոքրիկ Բեսսին շուտով երեք տարեկան կդառնա։ Նա լավ աղջնակ է, թեթևամիտ չէ, չարաճճի չէ. նա խոհական է, խորացած իր մեջ, սիրում է խորհել մեկ այս, մեկ այն բանի մասին, և անընդհատ հարց է տալիս՝ ինչո՞ւ։ Աշխատում է հասկանալ՝ ինչ է կատարվում շուրջը։ Մի անգամ նա հարցրեց.
— Մա, ինչո՞ւ է շուրջը լիքը ցավ, տառապանք ու վիշտ։ Ինչի՞ համար են այդ բոլորը։
Սա դժվար հարց չէր, և մայրն առանց մտածելու պատասխանեց.
-Մեր իսկ բարօրության համար, բալիկս։ Իր անքննելի իմաստությամբ Աստված ուղարկում է մեզ այդ փորձությունները, որ մեզ ճշմարիտ ուղու վրա դնի և ավելի լավը դարձնի։
-Ուրեմն նա՞ է տառապանքն ուղարկում։
-Այո։
-Բոլո՞ր տառապանքները, մա՛մ։
-Իհարկե, թանկագինս։ Ոչինիչ չի կատարվում առանց նրա կամքի։ Բայց նա դրանք ուղարկում է մեր հանդեպ սիրով լի՝ ցանկանալով մեզ ավելի լավը դարձնել։
-Շատ տարօրինակ է, մա՛մ։
-Տարօրինա՞կ է։ Ի՞նչ ես ասում, անուշի՛կս, ինձ դա տարօրինակ չի թվում։ Չեմ հիշում, թե ինչ-որ մեկը դա տարօրինակ համարծ լինի։ Ես կարծում եմ, որ այդպես էլ պիտի լինի, որ դա բարեհոգի ու իմաստուն քայլ է։
— Էդ ո՞վ է առաջինը էդպես մտածել. դո՞ւ, մա՛։
-Չէ՛, ճուտիկս, ինձ դա սովորեցրել են։
-Ո՞վ է սովորեցրել։
-Արդեն չեմ հիշում։ Երևի մայրս կամ քահանան։ Ամեն դեպքում՝ բոլորն էլ գիտեն, որ դա այդպես է։
-Իսկ ինձ տարօրինակ է թվում, մա՛մ։ Ասա՛, Բիլլի Նորիսին աստվա՞ծ է տիֆ ուղարկել։
-Այո։
-Ինչո՞ւ։
-Ինչպե՞ս թե՝ ինչու։ Որ նրան ճշմարիտ ուղու վրա դնի, որ նրան լավ տղա դարձնի։
-Բայց նա տիֆից մեռավ, մա՛մ։ Նա էլ չի կարող լավ տղա դառնալ։
-Ախ, հա։ Դե, ուրեմն աստված ուրիշ նպատակ ուներ։ Ամեն դեպքում, դա իմաստուն նպատակ է եղել։
-Էդ ի՞նչ նպատակ էր, մա՛։
-Շատ հարցեր ես տալիս։ Հնարավոր է` Աստված փորձություն է ուղարկել Բիլլիի ծնողներին։
-Բայց դա, մայրի՛կ, ազնիվ չէ։ Եթե աստված ուզում էր փորձություն ուղարկել Բիլլիի ծնողներին, ինչո՞ւ, ուրեմն, նա սպանեց Բիլլիին։
-Ես չգիտեմ։ Ես միայն կարող եմ ասել, որ Աստծո նպատակը իմաստուն ու բարեհոգի է եղել։
-Ի՞նչ նպատակ, մա՛մ։
Նա ուզել է… նա ուզել է պատժել Բիլլիի ծնողներին։ Նրանք երևի մեղք են գործել, դրա համար էլ պատժվեցին։
-Բայց մեռնողը Բիլլին էր, մա՛մ, մի՞թե դա արդարացի է։
-Իհարկե, արդարացի է։ Աստված ոչ մի անարդարացի ու վատ բան չի անում։ Հիմա դու չես հասկանում, բայց հենց մի քիչ էլ մեծանաս, կհասկանաս, որ այն, ինչ աստված անում է, իմաստուն է ու բարեհոգի։
Լռություն։
-Մա՛, էդ աստվա՞ծ տանիքը փլեց էն մարդու գլխին, որ հրդեհի ժամանակ հիվանդ ծեր կնոջը դուրս էր հանում։
-Հա, ճուտիկս։ Մի վայրկյան. չհարցնես՝ ինչու։ Չգտիեմ։ Ես մի բան գիտեմ. նա դա արել է կա՛մ նրա համար, որ մեկնումեկին ճշմարիտ ուղու վրա դնի, կա՛մ՝ որ պատժի, կա՛մ՝ որ ցույց տա իր ամենակարողությունը։
-Իսկ որ խմած մարդը տիկին Ուելչի երեխային հեծանիվի տակ գցե՞ց…
-Դա ընդհանրապես քո գործը չի։ Ի վերջո, Աստված, երևի, ուզել է փորձություն ուղարկել այդ երեխային, նրան ճիշտ ուղու վրա դնել։
-Մայրի՛կ, պարոն Բերջեսը ասում է, որ միլիոնավոր մանր արարածներ հարձակվում են մեզ վրա և ստիպում հիվանդանալ խոլերայով, տիֆով ու էլի հազարավոր հիվանդություններով։ Մայրի՛կ, դրանց է՞լ է աստված ուղարկում։
-Իհարկե, պստլիկս, բա ո՞նց։
-Ինչո՞ւ է նա դրանց ուղարկում։
-Որ մեզ ճշմարիտ ուղու վրա դնի։ Հազար անգամ ասացի։
-Բայց դա սարսափելի դաժան է, մայրի՛կ։ Դա հիմարություն է։ Եթե ինձ…
-Լռի՛ր։ Հենց հիմա լռիր։ Ուզում ես՝ մեզ կայծակը զարկի՞։
-Հա, մամ, անցած շաբաթ զանգակատունը կայծակը խփեց, և եկեղեցին վառվեց։ Աստված, ի՞նչ է, ուզում էր եկեղեցին ճիշտ ուղու վրա՞ դնել։
— (Հոգնած) Չգիտեմ, հնարավոր է։
-Էդ ժամանակ կայծակը մի խոզ սպանեց, որը ոչ մի մեղք չէր գործել։ Աստված այդ խոզին ուզում էր ճշմարիտ ուղու վրա՞ դնել, մա՛մ։
-Անուշի՛կս, երևի գնաս՝ ման գաս։ Գնա, մի քիչ վազվզիր։
-Մի տե՛ս է, մա՛մ, պարոն Խոլլիստերն ասում է, որ ամեն թռչուն, ամեն ձուկ, ամեն գորտ կամ թրթուր, ամեն կենդանի էակ թշնամի ունի՝ ուղարկված նրա համար, որ կծի, հալածի, տանջի, սպանի, նրանց արյունը խմի, նրանց ճիշտ ուղու վրա դնի, որ նրանք դառնան արդարամիտ ու աստվածավախ։ Էդպե՞ս է, մա՛մ։ Ես հարցնում եմ, որովհետև պարոն Խոլլիստերը ծիծաղում էր, երբ սա ասում էր։
-Էդ Խոլլիստերը անպետք մարդ է, և ես արգելում եմ քեզ՝ լսես դրա ասածները։
-Ինչո՞ւ, մամ, նա էնքան հետաքրքիր է պատմում, և, կարծում եմ, աշխատում է արդարամիտ լինել։ Նա ասում է, որ բոռերը որսում են սարդերին ու պահում նրանց իրենց ստորգետնյա որջերում. կենդանի  սարդերին, մա՛մ։ Ու էնտեղ՝ գետնի տակ, սարդերն օրեր շարունակ տանջվում են։ Իսկ փոքրիկ սոված բոռիկները կծում-պոկում են նրանց ոտիկները ու քրքրում փորիկները, որ սարդերը արդարամիտ ու աստվածավախ լինել սովորեն, որ երկինք առաքեն ձոն առ աստված, նրա անպատմելի բարության համար։ Իմ կարծիքով, պարոն Խոլլիստերը բարի մարդ է, ուղղակի շատ լավ մարդ։ Երբ իրեն հարցրի՝ այդպես կանե՞ր սարդերին, ասաց, որ իրեն թող գրողը տանի, եթե այդպիսի բան անի, ու հետո ասաց…

-Մա՞մ, վա՞տ ես զգում։ Գնամ՝ մարդ կանչեմ օգնության։ Բա էս շոգին ո՞նց կլինի քաղաքում մնալ։

Ռուսերենից թարգմանեց Հասմիկ Ղազարյանը

  1. Բեսսիի առաջին հարցին դու ինչպե՞ս կպատասխանեիր:
  2. Եթե ներկա լինեիր հերոսների երկխոսությանը, ի՞նչ կավելացնեիր:
  3. Ըստ քեզ՝ ինչո՞ւ Բեսսիի մայրն իրեն սկսեց վատ զգալ:
  4. Քո կարծիքով՝ այս ստեղծագործության մեջ ի՞նչն է քննադատվում:

Խորխե Բուկայ

Սիրել բաց աչքերով

Ես  մի  հեքիաթ  գիտեմ,  որն  ուզում  եմ  քեզ  նվիրել:

Լինում  է,  չի  լինում,  մի  փոքրիկ  գյուղում  մի  մարդ  է  լինում:  Նա  ջրավաճառ  է  լինում:  Այդ  ժամանակներում  ջուրը  ծորակից  չէր  հոսում.  այն  հանում  էին  կամ  ջրհորների  խորքից,  կամ  էլ  վերցնում  էին  խորը  գետից:  Նա,  ով  չէր  ուզում  ինքնուրույն  ջուր  որոնել,  ստիպված  էր  այն  առնել  ջրավաճառի    կավե  մեծ  կուժերից:  Նրանք  շրջում  էին  գյուղից  գյուղ՝    հետները  տանելով  անգին  հեղուկը:

Մի  անգամ,  առավոտյան  կուժերից  մեկը  ճաք  տվեց,  ու  ջուրը  սկսեց  կաթել  ամբողջ  ճանապարհին:  Երբ  ջրավաճառը  հասավ  գյուղ,  գնորդներն  ամեն  անգամվա  պես  տասը  մետաղադրամով  առան  աջ  կուժի  միջի  ամբողջ  ջուրը,  և  միայն  հինգ  մետաղադրամ  տվեցին  այն  կուժի  ջրին,  որը  լիքն  էր  կիսով  չափ:

Նոր  կուժ  առնելը  շատ  թանկ  կնստեր  ջրավաճառի  վրա,  այդ  պատճառով  նա  որոշեց  ճանապարհն  անցնել  արագ՝    վնասի  չափը  նվազեցնելու  համար:

Երկու  տարի  շարունակ  տղամարդը  ջուր  էր  տանում  գյուղ  և  ստանում  իր  տասնհինգ  մետաղադրամը:

Մի  անգամ  նա  գիշերն  արթնացավ  կամացուկ  ձայնից:

—  Է՛յ…է՜յ:

—  Ո՞վ  կա  այստեղ,-հարցրեց  տղամարդը:

—  Ես  եմ:

Ձայնը  գալիս  էր  ճաքած  կուժից:

—  Ինչո՞ւ  դու  ինձ  արթնացրիր  այս  ժամին:

—  Ինձ  թվում  է՝    եթե  ես  քեզ  հետ  խոսեի  օրը  ցերեկով,  վախը  քեզ կխանգարեր  ինձ  հետ  խոսել…Իսկ  ինձ  հարկավոր  է,  որ  դու  ինձ  լսես:

—  Ի՞նչ  ես  ուզում:

-Ես  ուզում  եմ քեզնից  ներողություն խնդրել:  Ճաքը,  որից  ջուրը  հոսում  է,  առաջացել  է  ոչ  իմ  մեղքով:  Բայց  ես  գիտեմ,  թե  այն  որքան  է  քեզ  վշտացրել:  Ամեն  օր,  երբ  դու  հոգնած  հասնում  ես  գյուղ  և  իմ  բերածի  դիմաց  ստանում  ես  ուղիղ  կես  գին,  քիչ  է  մնում  ես  պայթեմ    արցունքներից:  Ես գիտեմ,  որ  դու կարող  ես  ինձ  նոր  կուժով  փոխարինել  կամ  էլ  շպրտել,  բայց,  մեկ  է,  դու  ինձ  չես  շպրտում:  Դրա  համար  ես  ուզում  եմ  շնորհակալություն  հայտնել  և  մեկ  անգամ  ևս  ներողություն  խնդրել  քեզանից:

—  Զավեշտ  է,  որ  դու  ինձնից  ներողություն  ես  խնդրում,-  քրթմնջաց  ջրավաճառը:  Առավոտ  շուտ  մենք  երկուսով  զբոսանքի  կգնանք:  Ես  ուզում  եմ  քեզ  մի  բան  ցույց  տալ:

Ջրավաճառը  նորից  ընկղմվեց  քնի  մեջ  մինչև  լուսաբաց:  Երբ  հորիզոնին  երևաց  արևը,  նա  վերցրեց  ճաքած  անոթն  ու  ուղղվեց  դեպի  գետը:

-Նայի՛ր,-ասաց  նա  հասնելով  մի  տեղի,  որտեղից  երևում  էր  ամբողջ  քաղաքը:  Ի՞նչ  ես  դու  տեսնում:

—  Քաղաք,-պատասխանեց  անոթը:

—  Էլ  ի՞նչ  ես  տեսնում,-  հարցրեց  տղամարդը:

—  Չգիտեմ…:  Ճանապարհ,-կասկածելով  ասաց  կուժը:

—Ճի՛շտ  է:  Իսկ  հիմա  նայիր  արահետին:  Ի՞նչ  ես  տեսնում:

—  Ես  տեսնում  եմ  չոր  հող  և  քարեր՝  ճանապարհի  աջ  կողմում  ու  ծաղիկների  շարք՝    ձախ  կողմի  վրա,-  ոչ  այնքան  վստահ  ասաց  կուժը՝    չհասկանալով,  թե  ինչ  է  իրենից  ուզում  իր  տերը:

—  Տարիներ  շարունակ  ես  անցել  եմ  այս  ձանձրալի,  անուրախ  ճանապարհով,  ջուր  եմ  տարել  գյուղ  և  երկու  կուժի  ջրի  դիմաց  ստացել  նույն  մետաղադրամները…  Բայց  մի  անգամ  ես  նկատեցի,  որ  քեզ  վրա  ճաք  է  առաջացել,  և  ջուրը  քչանում  է:  Քեզ  նոր  կուժով  փոխարինել  ես  չէի  կարող,  բայց  իմ  գլխում  ուրիշ  գաղափար  ծնվեց.  ես  գնեցի  գույնզգույն  ծաղիկների  սերմեր  և  ցանեցի  դրանք  ճանապարհի  երկու  կողմերում:  Ամեն  անգամ,  երբ  ես  անցնում  էի  այդ  ճանապարհով,  քեզնից  հոսող  ջուրը  ոռոգում  էր  արահետի  ձախ  կողմը:  Այդպես  առաջացավ  այս  գեղեցկությունը:

Ջրավաճառը  դադար  տվեց,  նայեց  իր  հավատարիմ  կուժին  ու  հարցրեց.  «Եվ  դո՞ւ  ես  ինձնից  ներողություն  խնդրում:  Մի՞թե  նշանակություն  ունեն  այն  մի  քանի  ավել  մետաղադրամները,  երբ  քո  շնորհիվ,  քո  ճաքի  շնորհիվ  իմ  ճանապարհը  զարդարում  են  այս  վառվռուն  ծաղիկները՝    ուրախություն  պարգևելով  իմ  աչքերին:  Այդ  ե՛ս  պետք  է  քեզ  շնորհակալություն  հայտնեմ  քո  սքանչելի  ճաքի  համար:

Ես  հուսով  եմ,  ավելի  շուտ՝    համոզված  եմ,  որ  դու  հասկացար,  թե  ինչու  եմ  քեզ  նվիրում  այս    հեքիաթը:

  1. Ի՞նչ կարևոր դաս քաղեցիր հեքիաթից:
  2. Դու ի՞նչ վերնագիր կընտրեիր ստեղծագործության համար:
  3. Ի՞նչ բնութագրական հատկանիշներ ունեն ջրավաճառն ու կուժը:
  4. Մգեցված բառերը կազմության առումով ի՞նչ ընդհանրություն ունեն: Նմանատիպ մի քանի բառ էլ դու փորձիր գտնել:

Խորխե Բուկայ

Երկնքի դարպասների մոտ

Երկնքի դարպասների մոտ մի անգամ հավաքվեցին մի քանի հարյուր հոգի, տղամարդ և կին, ովքեր այդ օրն էին մահացել: Սուրբ Պետրոսը՝ դրախտի դարպասների ապագա պահապանը, կարգավորում էր շարժումը:
— «Շեֆի» հանձնարարականով՝ բոլորդ կբաժանվեք երեք խմբի՝ կախված տասը պատվիրանները պահելուց: Առաջին խմբում կլինեն նրանք, ովքեր խախտել են բոլոր տասը պատվիրաններից յուրաքնչյուրը՝ գոնե մեկ անգամ: Երկրորդ խմբում նրանք, ովքեր գոնե մեկ անգամ խախտել են տասը պատվիրաններից որևէ մեկը: Երրորդ խումբը, որը մեր կարծիքով ամենամեծաքանակը կլինի, կկազմեն նրանք, ովքեր իրենց կյանքի ընթացքում երբևէ որևէ պատվիրան չեն խախտել: Այսպես,- շարունակեց սուրբ Պետրոսը,- բոլոր տասը պատվիրանները խախտողները թող աջ կողմում կանգնեն:

Հոգիների կեսից ավելին հայտնվեցին աջ կողմում:
— Հիմա,-բացականչեց նա,- մնացածներից նրանք, ովքեր գոնե մեկ պատվիրան խախտել են, թող ձախ կողմում կանգնեն:
Մնացած բոլորը անցան ձախ կողմը: Համարյա բոլորը… Իրականում բոլորը, բացի մեկից: Ինչ-որ մի լավ մարդու հոգի կենտրոնում միայնակ կանգնած մնաց: Իր ամբողջ կյանքի ընթացքում նա գնացել էր բարի ցանկությունների, բարի մտքերի և գործերի ճանապարհով: Սուրբ Պետրոսը զարմացավ: Միայն մի հոգի մնաց լավագույնների խմբում: Նա անմիջապես Աստծուն կանչեց, որպեսզի տեղյակ պահի պատահածի մասին:
— Տես, թե ինչ է ստացվում: Եթե շարժվենք նախնական ծրագրին համապատասխան, ապա իր բարեպաշտության դիմաց հատուցում ստանալու փոխարեն, այս խեղճը պետք է տանջվի մենակությունից: Կարծում եմ՝ ինչ-որ բան պետք է ձեռնարկել:
Աստված կանգնեց մեղավորների խմբի առաջ և ասաց.
— Նրանք, ովքեր հիմա կապաշխարեն, կներվեն, և նրանց մեղքերը կմոռացվեն: Ապաշխարողները կարող են միանալ կենտրոնում գտնվող մաքուրներին և անարատներին: Կամաց կամաց բոլորը սկսեցին տեղշարժվել կենտրոն:
— Կանգնեք: Անօրինականություն է: Դավաճանություն է: — Ճչոց լսվեց:
Սրբի ձայնն էր:
— Այդպես չի լինի: Եթե ինձ նախօրոք զգուշացնեիք, որ մեղքերը ներվելու են, կյանքս դատարկ տեղը չէի ծախսի…

  1. Քեզ անծանոթ բառերի բացատրությունը գտիր և գրիր բառարանների օգնությամբ:
  2. Ի՞նչ կասես միայնակ մնացած սրբի մասի: Ինչպե՞ս կբնութագրես նրան:
  3. Քեզ համար ո՞րն էր այս ստեղծագործության կարևորագույն գաղափարը, դասը:

Էքզյուպերիի նամակն անծանոթուհուն

էկզյուպերի


Հիմա՝ երեկոյան ժամը հինգից մինչ այն ժամը, երբ ես քուն կմտնեմ, ես միայնակ եմ, որովհետև բոլոր ընկերներիս ասացի, որ հոգնած եմ և, որ ոչ ոքի տեսնել չեմ ցանկանում։ Այն փոքրիկ աղջնակը, որի համար ես խնամքով պահպանել էի իմ այս ազատ ժամանակը, իրեն անգամ նեղություն չպատճառեց զանգ տալ ու զգուշացնել, որ չէր գալու։
Ես թախծով բացահայտում եմ, որ իմ եսասիրությունը այդքան էլ մեծ չէ, որովհետև ես մեկ այլ մարդու եմ տվել ինձ ցավ պատճառելու իշխանությունը։ Փոքրիկ աղջնա՛կ, այնքա՜ն անուշ է տալ այս իշխանությունը և այնքա՜ն տխուր է տեսնել, թե ինչպես են այն բանեցնում։
Հեքիաթներն այսպիսին են։ Մի առավոտ արթնանում ես ու ասում․«Դա ընդամենը հեքիաթ էր․․․»։ Ծիծաղում ես ինքդ քեզ վրա։ Բայց հոգու խորքում դու ամենևին չես ծիծաղում։ Քաջ գիտակցում ենք, որ հեքիաթները կյանքի միակ ճշմարտություն են։
Սպասումը։ Թեթև քայլերը։ Այնուհետև ժամերը՝ թարմ ինչպես սպիտակ խճաքարերի վրա բուսնած խոտերի միջով հոսող առվակը ։ Ժպիտները, անկարևոր բառերը, որոնք այդքան կարևոր են ։ Լսվում է սրտի մեղեդին․ գեղեցիկ է, շա՜տ գեղեցիկ այնլսել իմացողների համար․․․ Անշու՛շտ շատ բան ենք տենչում։ Ուզում ենք քաղել բոլոր պտուղները և բոլոր ծաղիկները։ Շնչել բոլոր մարգագետինների բույրը։ Խաղում ենք։ Խա՞ղ է սա արդյոք։ Երբեք չգիտես՝ որտեղ է սկսվում խաղը և որտեղ ավարտվում, միայն գիտենք, որ քնքուշ ենք։ Եվ երջանիկ ենք։
Ինձ դուր չի գալիս այս ներքին եղանակը, որը փոխարինել է իմ գարնանը․ հիասթափության, չորության և դառնության խառնուրդ է։ Ես լողում եմ այս սին ժամանակի մեջ, ուր այլևս երազել չգիտեմ։ Ամենից տխուրն հարցն է, որ տալիս ես ինքդ քեզ ․ «Արժե՞ր զգալ այս վիշտը։ Արժեր արդյո՞ք այսքան վշտացած լինել մի մարդու համար, ով չբարեհաճեց անգամ նախազգուշացնել»։ Իհարկե՛ չարժեր։ Ուստի հիմա վիշտն էլ չկա և այսպես շատ ավելի տխուր է։
Փոքրիկ Իշխանն այլևս չկա , ո՛չ այսօր և ոչ էլ երբեք։ Փոքրիկ Իշխանը մահացավ։ Կամ շատ կասկածամիտ դարձավ։ Կասկածամիտ Փոքրիկ Իշխանից էլ ի՞նչ Փոքրիկ Իշխան։ Ես բարկացած եմ Ձեզ վրա, որ նրան ոչնչացրիք։
Այլևս ո’չ մի նամակ, ո’չ էլ հեռախոսազանգ, ո’չ մի տառ անգամ։ Ես բավականաչափ զգոն չէի և  ցավի սպառնալիքը չէի տեսնում:  Իսկ հիմա, ահա, ես ձեռքս վնասեցի վարդը քաղելիս։
Վարդենին ինձ կհարցնի․«Որքա՞ն կարևոր էի ես Ձեզ համար»։ Իսկ ես, ծծելով արնահոսող մատս, կպատասխանեմ․«Բնավ կարևոր չէիր, վարդենի՛, բնա՛վ։ Կյանքում ոչինչ կարևոր չէ։ (Կյանքն ինքնին կարևոր չէ)։ Մնաս բարով, վարդենի՛»։

Ֆրանսերենրից թարգմանությունը` Լուսիեն Բլբուլյան-Շուքուրյանի

Աղբյուրը՝ Գրանիշ

  1. Ի՞նչ կասես Էքզյուպերիի նամակի մասին: Արի հիշենք Փոքրիկ իշխանին ու սիրուն, գոռոզ վարդին:
  2. Ի՞նչ կարևոր թեմայի մասին է խոսում նամակում գրողը:
  3. Համաձա՞յն ես նամակում գրված բոլոր մտքերի հետ: Հիմնավորիր կարծիքդ: